Tacinga lilae

Od Opuntia do Tacinga

Tacinga lilae (dawniej Opuntia lilae) została przeniesiona do obecnego rodzaju w 2013 r. Badano materiał rozmnożony z kolekcji typowej Trujillo i Ponce 18643 ze stanu Sucre. Dane plastydowe i jądrowe umieściły roślinę w kladzie Tacinga, a porównanie morfologii wykazało zgodność m.in. kształtu zarodka, budowy szczytu owocu i epidermy. [Majure i wsp. 2013]

W badanym drzewie najbliższe położenie zajmowała T. palmadora, przy umiarkowanym wsparciu tego węzła. Gatunki różnią się rozmiarami i detalami kwiatu oraz poziomem ploidalności: T. lilae ma 2n = 66, a T. palmadora 2n = 22. Wcześniejsze włączenie Opuntia lilae do O. curassavica zostało zakwestionowane przez wyniki tej analizy. [Majure i wsp. 2013]

Pokrój, człony i kwiaty

Rośliny mają wzniesiony pokrój i osiągają 0,4–1,2 m. Człony są eliptyczne do wąsko eliptycznych, długości 1,8–11 cm i szerokości 1–4 cm. Areole leżą w przybliżeniu 12 mm od siebie. Z jednej wyrasta 2–7 cierni długości 1–2 cm. W porównaniu z T. palmadora szczególnie przydatne są mniejsze wymiary członów i listków okwiatu. [Majure i wsp. 2013]

Kwiaty są czerwonopomarańczowe. Zewnętrzne listki okwiatu mają około 4 mm, a wewnętrzne 9–10 mm długości. Pręciki pozostają wewnątrz okwiatu. Powierzchnia członów pod mikroskopem ujawnia aparaty szparkowe wyniesione ponad otaczające komórki skórki, jedną z cech wspierających przynależność tej rośliny do Tacinga. [Majure i wsp. 2013]

Owoce, nasiona i rozmnażanie

Owoce są beczułkowate, prawie kuliste do odwrotnie stożkowatych, z różowoczerwonym miąższem. W opisie porównawczym podano 20–30 nasion na owoc. Szczyt owocu ma głębokie, wąskie zagłębienie. Nasiono zawiera haczykowato zgięty zarodek oraz obielmo, a jego zewnętrzna osłona pochodzenia sznureczkowego jest owłosiona. [Majure i wsp. 2013]

Dojrzałe owoce mogą wytwarzać pędy, stając się propagulami wegetatywnymi. Obserwacje autorów wskazują na znaczny udział tego sposobu odnowienia. Przy powstawaniu nowych roślin z nasion zakres rozmnażania płciowego i ewentualnej apomiksji pozostaje do ustalenia. Sama obecność nasion lub odrastających owoców opisuje odrębne etapy i mechanizmy odnowienia. [Majure i wsp. 2013]

Rozmieszczenie i historia geograficzna

Gatunek jest znany z Wenezueli, ze stanów Lara i Sucre, z materiału naturalnego i uprawianego. Od brazylijskiej części zasięgu rodzaju oddziela go około 3000 km. Autorzy pracy z 2013 r. rozważali dawne połączenie suchych formacji roślinnych oraz rozsiewanie na dużą odległość. Każdy z tych scenariuszy wymaga dalszych danych geograficznych i filogenetycznych. [Majure i wsp. 2013] [2-WWW]