Salmonopuntia salmiana

Nazwa i naturalny zasięg

Salmonopuntia salmiana (dawniej Opuntia salmiana i Austrocylindropuntia salmiana) jest przyjętym gatunkiem w POWO. Jego naturalny zasięg obejmuje Boliwię, Paragwaj oraz północno-zachodnią i północno-wschodnią Argentynę. W synonimice znajdują się również nazwy Opuntia albiflora, O. ipatiana i O. spegazzinii. [2-WWW]

Cienkie pędy, liście i ciernie

W monografii Walters i współautorów rośliny osiągają zwykle 0,3–0,5 m wysokości lub więcej. Walcowate człony dorastają do 25 cm długości przy około 1 cm średnicy i bywają zaczerwienione. Drobne liście, długości 1–2 mm, szybko opadają. Areola może pozostawać bez cierni albo wytwarzać 3–5 szczeciniastych cierni, do 1,5 cm długości, z drobnymi zadziorami. [Walters i wsp. 2011]

Kształt członów zmienia się z uwodnieniem. W opisie populacji katalońskiej dobrze uwodnione pędy miały przekrój zbliżony do walcowatego, a przesuszone marszczyły się i lekko spłaszczały. [Aymerich 2018]

Kwiaty, owoce i rozpoznawanie

Kwiaty opisano jako białe lub bladożółte, średnicy 2–3,5 cm. Owoce są czerwone, wydłużone, o szerokości około 1 cm. W materiale uprawnym opisanym przez Walters i współautorów pozostawały bez nasion, a górne areole perikarpelu wytwarzały drobne człony jeszcze podczas dojrzewania owocu. [Walters i wsp. 2011]

Verloove i Guiggi wskazali u roślin z Tarragony białaworóżowe kwiaty, miękkie szczeciniaste ciernie i niemal walcowate człony końcowe. Taki zestaw cech pomaga odróżnić S. salmiana od podobnej Opuntia aurantiaca, której typowe rośliny mają bardziej spłaszczone człony i intensywnie żółte kwiaty. [Verloove i Guiggi 2020]

Propagule i rozprzestrzenianie

W badanej populacji śródziemnomorskiej najważniejszą drogą odnowienia były kolczaste propagule wyrastające z górnych areol owoców. Przyczepiały się do sierści, odzieży i obuwia; Aymerich udokumentował je na bucie. Owoc uczestniczy więc w odnowieniu klonalnym dzięki aktywności zachowanych areol. [Aymerich 2018]

Siedlisko i stanowiska wtórne

Przegląd Verloove’a i Guiggiego wiąże gatunek z podłożami zasadowymi, miejscami skalistymi i obrzeżami lasów kserofilnych Ameryki Południowej. Autorzy udokumentowali też drugą populację koło Montbrió del Camp, przy wyschniętym korycie cieku i zdegradowanym drzewostanie sosnowym. Stanowisko leżało na wysokości 134 m n.p.m., a obserwacja pochodziła z września 2018 r. [Verloove i Guiggi 2020]

W pierwszej opisanej populacji katalońskiej rośliny zajmowały około 1 ha suchej łąki, zarośli i luźnego lasu sosnowego. Liczebność szacowano na kilkaset osobników, bez dokładnego spisu. Zagęszczenie było największe na otwartych fragmentach podłoża węglanowego, szczególnie wśród nagromadzeń kamieni. Są to dane o naturalizacji w klimacie śródziemnomorskim. [Aymerich 2018]

Zmienność genetyczna

W badaniu Realini i współautorów trzy próbki S. salmiana (w publikacji Opuntia salmiana) pochodziły z Argentyny i Boliwii. Markery ISSR wykazały zróżnicowanie wewnątrz tej grupy. Wynik dokumentuje zmienność zbadanych okazów pochodzących z różnych części naturalnego zasięgu. [Realini i wsp. 2015]