Rapicactus subterraneus

Nazwa i zasięg

Rapicactus subterraneus jest przyjętym gatunkiem z Nuevo León, Tamaulipas i San Luis Potosí w Meksyku. Opisano go początkowo jako Echinocactus subterraneus. W literaturze naukowej występuje również jako Turbinicarpus subterraneus oraz T. mandragora subsp. subterraneus. Wszystkie te nazwy kierują w POWO do obecnego gatunku. [2-WWW]

Publikacja z 2019 r. omawia stanowiska w regionie Mier y Noriega, w obrębie Sierra Madre Oriental. Wskazuje związek lokalnych populacji z podłożem, w którym występują wychodnie gipsu. Jest to opis populacji omawianych w pracy, podczas gdy karta aktualnej bazy obejmuje cały przyjęty zasięg gatunku. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 415]

Zgrubiały korzeń i wąska szyjka

Roślina ma zgrubiały korzeń główny oraz wąski odcinek łączący go z częścią pędową. Cecha ta należała do argumentów użytych przy historycznym wyróżnieniu Rapicactus. Porównanie budowy nasion, owoców i tkanek uzupełniło opis organów podziemnych, a analiza molekularna potwierdziła odrębność linii. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 407, 409, 412]

W badanym pędzie hipoderma zawierała druzy koncentryczne, charakterystyczne dla analizowanej grupy Rapicactus. Druza tworzy skupienie kryształów o koncentrycznej organizacji. U Turbinicarpus i Kadenicarpus w tej samej warstwie występowały kryształy pryzmatyczne. To porównanie dotyczy określonego miejsca w pędzie. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2]

Położenie korpusu i porównanie z pokrewnymi gatunkami

Hinton porównał R. subterraneus (w artykule jako Turbinicarpus subterraneus) z nowo opisanym R. booleanus. Dłuższa i cieńsza szyjka pierwszego gatunku wynosi część korpusu nad powierzchnię podłoża. Ciernie promieniste były mniej liczne i krótsze niż u R. booleanus, a ciernie centralne zachowywały szklistą biel na całej długości. W rozpoznaniu przydatne są więc jednocześnie proporcje części podziemnych i wygląd cierni. [Hinton 1996, s. 64]

W tym porównaniu z 1996 r. stanowiska R. subterraneus opisano jako wapienne wzgórza z agawami, dasylirionami i jukami. Praca z 2019 r. omawia natomiast populacje na wychodniach gipsu w regionie Mier y Noriega. Te obserwacje dokumentują siedliska z różnych opracowań. Rodzaj podłoża odnosi się do konkretnego stanowiska, a same szerokie granice zasięgu nie określają składu wszystkich gleb zajmowanych przez gatunek. [Hinton 1996, Hinton, s. 64. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Hinton, s. 64. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415]

Dwie strefy tkanek przewodzących

W korze stwierdzono wiązki amfikrybralne, z drewnem w środku i otaczającym je łykiem. W głównym drewnie występowały nieliczne włókna, co odróżniało R. subterraneus od pozostałych taksonów porównywanych w badaniu, mających drewno bezwłókniste. Naczyniom towarzyszyły cewki szerokowstęgowe. Włókna głównego walca są inną cechą niż włókna w drobnych wiązkach kory, które w tym badaniu wyróżniały Kadenicarpus. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4, ryc. 4C]

Budowa drewna i miękiszu tworzy układ, w którym przewodzenie wody sąsiaduje z soczystymi tkankami pędu. Ograniczony udział włókien jest cechą zaobserwowaną na przekrojach. Autorzy nie porównywali w tym doświadczeniu sił działających na szyjkę ani odporności mechanicznej podziemnego połączenia. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, metody, wyniki i dyskusja]

Rozmnażanie in vitro pod dawną nazwą

Gatunek należał do ośmiu taksonów badanych w mikropropagacji w 2005 r. jako Turbinicarpus subterraneus. Fragmenty siewek stanowiły materiał do pobudzania areoli i otrzymywania pędów. Abstrakt przedstawia następnie ukorzenianie oraz aklimatyzację. Wspólne zestawienie wyników obejmuje kilka taksonów, dlatego zbiorcza średnia przeżycia w tej pracy nie jest odrębnym wynikiem dla R. subterraneus. [Dávila-Figueroa i wsp. 2005, abstrakt]

Powiązane artykuły