Nazwa i przyjęty zakres
POWO przyjmuje Rapicactus mandragora jako gatunek rodzimy dla Durango, Coahuila i Nuevo León. Nazwę w Rapicactus opublikowano w 1942 r., na podstawie wcześniejszego Echinocactus mandragora z 1929 r. W literaturze występują również kombinacje w rodzajach Gymnocactus, Neolloydia, Pediocactus i Lodia. Turbinicarpus mandragora pozostaje ważnym oznaczeniem historycznym materiału naukowego. [2-WWW]
Przyjęte są dwa podgatunki, subsp. mandragora oraz subsp. pailanus. Zakres gatunku jest dzięki temu szerszy niż pojedyncza klasyczna populacja używana w dawnych porównaniach. W analizie filogenetycznej z 2019 r. występował materiał oznaczony jako R. mandragora, lecz podgatunku pailanus nie próbkowano. Sposób umieszczenia tego materiału na drzewie odnosi się do badanej próby. [2-WWW] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, POWO. Vázquez-Sánchez i wsp., tab. 1]
Korzeń i nadziemny korpus
Hinton zestawił R. mandragora z R. booleanus i R. subterraneus w opisie nowego gatunku z 1996 r. R. mandragora miał bulwiasto zgrubiały korzeń i szyjkę podobną do krótszego połączenia u R. booleanus. Jego korpus był kulisty i nadziemny. Położenie korpusu względem gruntu odróżniało go od rośliny, której około dwie trzecie pozostawały w podłożu. [Hinton 1996, s. 64]
W tym porównaniu ciernie centralne miały brunatne końce i odstawały w przybliżeniu prostopadle do powierzchni pędu. Cierni promienistych było osiem do czternastu. Kwiaty opisano jako białe. Dane te dotyczą materiału R. mandragora porównanego przez autora, związanego z klasycznym stanowiskiem w Coahuila. Nie tworzą pomiarowej charakterystyki wszystkich populacji przyjętych później podgatunków. [Hinton 1996, s. 64]
Skórka i wnętrze pędu
W badaniu anatomicznym komórki skórki miały wydłużony, wieloboczny zarys oraz proste ściany rozdzielające sąsiednie komórki. Kutykula, pokrywająca skórkę, była gładka. Obrazy mikroskopowe dokumentują tu powierzchnię badanych pędów, uzupełniając cechy widoczne w opisie zewnętrznym. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2, ryc. 1B, 2B]
W hipodermie występowały druzy koncentryczne. Druzy odnotowano także w rdzeniu, a główne drewno należało do typu bezwłóknistego. Tkanki przewodzące współwystępowały z miękiszem soczystego pędu. Ta kombinacja pozwala porównywać R. mandragora z innymi przedstawicielami rodzaju na poziomie określonych warstw. Zasięg i rozmiary organów pozostają odrębnymi cechami morfologicznymi. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]
Nasiona w rozpoznaniu linii
Analiza rodzaju z 2019 r. łączyła plastydowe DNA z cechami korzenia, owoców, nasion i pędu. Dla Rapicactus opisała brodawkowatą mikrorzeźbę łupiny oraz oddzielne położenie ila i mikropyle. Ilo jest blizną po miejscu przyczepu nasiona, a mikropyle pozostałością otworu osłonek zalążka. Te małe struktury pomagały odróżnić linię Rapicactus od podobnych z zewnątrz turbinikarpusów. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 416–417]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Turbinicarpus mandragora · Echinocactus mandragora · Gymnocactus mandragora · Lodia mandragora · Neolloydia mandragora · Pediocactus mandragora [2-WWW]