Rapicactus beguinii

Przyjęta nazwa i podgatunki

POWO przyjmuje Rapicactus beguinii oraz dwa podgatunki, subsp. beguinii i subsp. hintoniorum. W dawnych pracach gatunek występuje jako Turbinicarpus beguinii, Thelocactus beguinii lub Turbinicarpus mandragora subsp. beguinii. W synonimii znajduje się także nazwa Neolloydia glassii. Nazwę główną z obecnego ujęcia można więc powiązać z literaturą wydaną pod kilkoma różnymi oznaczeniami. [2-WWW]

Vázquez-Sánchez i współautorzy uwzględnili w 2019 r. oba podgatunki jako oddzielnie oznaczone końce drzewa. W całej badanej grupie Rapicactus otrzymano silnie wspartą linię, najbliższą w tej analizie Acharagma. Próba dostarcza danych o przynależności rodzaju i jego zróżnicowaniu. Status podgatunków w atlasie odpowiada odrębnie sprawdzonemu wykazowi POWO. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 407–409, tab. 1, ryc. 1] [2-WWW]

Górskie stanowiska i mikrośrodowisko

Publikacja filogenetyczna podaje dla R. beguinii zakres 1300–3120 m n.p.m. i określa go jako gatunek o najszerszym zasięgu w rodzaju. Wymienia gleby wapienne oraz próchniczne. Taki obraz rozszerza charakterystykę siedliska poza odsłoniętą powierzchnię skały. Na wysokości zmieniają się temperatura, promieniowanie i przebieg wysychania, a w obrębie jednego zbocza także osłona oraz ilość drobnego materiału między skałami. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 415]

Donati i współautorzy opisali częste stanowiska w dolinach o ekspozycji północnej, w podszycie sosnowym oraz na gipsowych zboczach z krzewami. Niektóre znajdowały się przy ciekach i wodospadach. Autorzy zaproponowali, że chłodniejsze warunki i wolniejsze parowanie mogą pomagać wyjaśnić większe rozmiary części północnych populacji. Było to objaśnienie obserwacji terenowych, uzupełniające analizę rozmieszczenia i średnicy pędów. [Donati i wsp. 2017, wersja online, s. 8]

Tkanki pędu i kryształy

W badaniu anatomicznym pędu stwierdzono druzy koncentryczne w hipodermie, czyli warstwie bezpośrednio pod skórką. Są to skupienia kryształów zorganizowanych wokół środka. W rdzeniu R. beguinii również występowały druzy. Rdzeń miał ponadto własne drobne wiązki przewodzące. Umiejscowienie tych struktur jest częścią opisu, ponieważ hipoderma, kora i rdzeń pełnią odmienne role w organizacji soczystego pędu. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2]

Dla materiału subsp. hintoniorum zilustrowano koncentryczne druzy oraz perydermę z naprzemiennymi warstwami komórek korka o cienkich i grubych ścianach. Peryderma jest wtórną osłoną starszego pędu. Jej merystem, fellogen, wywodził się ze skórki. Wspólne cechy badanych Rapicactus uzupełnia zatem zmienność konkretnych tkanek u oznaczonych podgatunków. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 3–4, ryc. 3, 5]

Nasiona i związek z rodzajem

Badane nasiona miały brodawkowatą mikrorzeźbę łupiny. Mikropyle, pozostałość otworu osłonek zalążka, było oddzielone od ila, czyli blizny po przyczepie nasiona. Taka kombinacja pomagała odróżniać Rapicactus od Turbinicarpus i Kadenicarpus. Dojrzały owoc wysycha i otwiera się podłużnie. Te szczegóły są szczególnie przydatne przy porównywaniu okazów o podobnym, niewielkim i brodawkowanym pędzie. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 416–417]

Powiązane artykuły