Pelecyphora missouriensis

Dwie próby podgatunku nominatywnego

Badanie Řepki i Gebauera obejmowało dwa materiały Pelecyphora missouriensis. Roślinę z Electric w hrabstwie Park w Montanie oznaczono jako Escobaria missouriensis subsp. missouriensis, a roślinę z Holbrook w hrabstwie Navajo w Arizonie jako subsp. navajoensis. Materiał utrzymywano w uprawie, a dane o jego pochodzeniu podano w tabeli 1. Wszystkie obserwacje anatomiczne odnoszą się do tych dwóch prób. [Řepka i Gebauer 2012, s. 140–141, tabela 1]

W przyjętej obecnie klasyfikacji POWO dawna subsp. navajoensis jest synonimem P. missouriensis subsp. missouriensis. Oba historyczne oznaczenia mieszczą się więc w podgatunku nominatywnym, choć w badaniu zachowują odrębne szeregi pomiarów. Nie odnoszono danych tych prób do subsp. asperispina. [2-WWW]

Włoski i ściany komórek ciernia

W obu próbach z powierzchni cierni wyrastały jednokomórkowe, nierozgałęzione włoski. Na materiale z Montany były krótsze, a na roślinie z Arizony dłuższe i często zakrzywione, z bardziej zaostrzonym zakończeniem. Wyrostki te powstawały z komórek sklerotyzowanej epidermy. Obie próbki miały dwustrefowy przekrój, z epidermą otaczającą masę włókien o grubych ścianach i niewielkich światłach. [Řepka i Gebauer 2012, s. 139, 143–145, ryc. 1B–C i 2B–C]

Średnia grubość ściany epidermy wynosiła 4,5 µm w próbie z Montany i 3,6 µm w próbie z Arizony. Dla włókien rdzenia odpowiednie średnie wynosiły 3,7 oraz 4,0 µm. Pomiary wykonano na materiale nawodnionym, po 15 pomiarów danej cechy. Autorzy rozważali możliwość zwiększania zacienienia pędu przez dłuższe włoski, lecz ich badanie dokumentowało przede wszystkim strukturę. Funkcja termiczna i stałość cechy między populacjami wymagałyby odrębnych pomiarów. [Řepka i Gebauer 2012, s. 141, 144, tabela 2]

Historycznie zestawiane różnice pokroju

W tabeli morfologicznej materiał oznaczany jako subsp. missouriensis opisano z pędami 25–50 mm wysokości i 38–100 mm szerokości oraz 6–20 cierniami na areolę, o długości 10–20 mm. Dla dawnej subsp. navajoensis podano mniejsze pędy, 10–15 mm, wyjątkowo do 30 mm wysokości, i 10–15 mm szerokości, z 6–8 cierniami długości 2–4 mm. Ten historyczny kontrast współtworzył rozdzielanie materiałów w publikacji. Przy obecnym szerszym ujęciu podgatunku pokazuje zakres wcześniej wyróżnianego zróżnicowania. [Řepka i Gebauer 2012, s. 142, tabela 3]

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktologia 2009b, s. pliku 9] [Neciu b.d., s. pliku 1] [Sukulenty b.d.b, s. pliku 2] [Bydgoski Klub Miłośników Kaktusów 2002, s. pliku 7]