Pediocactus winkleri

Nazwa i budowa

Pediocactus winkleri jest w POWO akceptowanym gatunkiem rodzimym dla Utah. Nazwy P. bradyi subsp. winkleri i P. bradyi var. winkleri należą do jego synonimów. [2-WWW]

Pęd jest zwykle pojedynczy, osiąga 3,9–6,8 cm wysokości i 2,7–5 cm szerokości. Areole są eliptyczne lub koliste, z gęstą wełną. Ciernie są wyłącznie promieniste, po 8–14 w areoli, białe lub jasnobrązowe i krótkie, długości 1,5–4 mm. Kwiaty mają barwę brzoskwiniową lub różową i średnicę 1,7–3 cm. Owoc wysycha i brunatnieje. Nasiona są czarne, błyszczące i pomarszczone. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. winkleri]

Podłoże i sezon wzrostu

Gatunek występuje na kamienistych powierzchniach z udziałem gipsu, żwiru i kopalnych muszli, na wysokości 1500–2100 m n.p.m. Długoterminową obserwację prowadzono w Parku Narodowym Capitol Reef na wysokości 1823 m. Jedna powierzchnia 10 × 10 m obejmowała ubogo porośnięte podłoże osadów formacji Morrison, z żwirem i bazaltowymi skałami. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. winkleri. Clark i wsp., s. 89–91] [Clark i wsp. 2015, Flora of North America, P. winkleri. Clark i wsp., s. 89–91]

W tej populacji rośliny pojawiały się nad ziemią wiosną, kwitły od kwietnia do połowy maja i wydawały nasiona w czerwcu. Po zakończeniu tego okresu pędy cofały się do podłoża. Część pozostawała niewidoczna przez kolejne sezony, co uwzględniano w historii indywidualnych oznaczeń. [Clark i wsp. 2015, s. 89–92]

Powolne powiększanie pędu i skupiona reprodukcja

Od 1995 do 2014 r. oznaczono łącznie 107 roślin. U 86% z nich przez okres śledzenia nie wykazano przyrostu średnicy albo przyrost był mniejszy niż 1 cm. Średnio w danym roku około 28% roślin wytwarzało struktury reprodukcyjne, czyli pąki, kwiaty lub owoce. Dziesięć okazów wytworzyło 31% wszystkich zarejestrowanych kwiatów. Długo utrzymujące się, większe rośliny miały więc znaczny udział w potencjalnej reprodukcji tej powierzchni. [Clark i wsp. 2015, s. 92–98]

W 1995 r. odnotowano 44 żywe rośliny. W 2014 r. widocznych żywych było 31, a pięć dalszych miało nieustalony stan i było żywych podczas spisu w 2013 r. Taki zapis oddaje rozróżnienie między stwierdzonym zgonem i okresową niewidocznością. Liczby samego rocznego spisu nadziemnych pędów nie obejmują całej historii oznakowanych roślin. [Clark i wsp. 2015, s. 92–96]

Ślady kopyt i wahania pogody

Ślady zakłócenia przez duże ssaki kopytne zanotowano przy 74 ze 107 śledzonych roślin. Spośród 205 zdarzeń zakwalifikowanych w tej analizie 190 przypisano zwierzętom gospodarskim. Model wiązał wydeptywanie ze zwiększonymi szansami śmierci i zmniejszonymi szansami kwitnienia. Powtarzane zakłócenia w ciągu kilku lat miały większe znaczenie niż pojedynczy ślad. [Clark i wsp. 2015, s. 91–96, ryc. 3–4]

Zależności pogodowe zmieniały się między etapami sezonu. Wyższe temperatury minimalne w lutym i marcu były dodatnio powiązane z pojawianiem się nowych roślin, natomiast wysokie kwietniowe temperatury maksymalne wiązały się ze śmiertelnością. Opady z poprzednich dwunastu miesięcy wpływały na kwitnienie. Są to związki statystyczne z jednej powierzchni, obserwowanej przez dwadzieścia lat. [Clark i wsp. 2015, s. 94–99]

Powiązane artykuły