Gatunek gipsowych wzgórz
Pediocactus sileri jest akceptowanym gatunkiem w POWO. W dawniejszej literaturze występuje jako Echinocactus sileri lub Utahia sileri. Stanowiska leżą na pograniczu Arizony i Utah. Gatunek rośnie na gipsowych glebach gliniastych lub piaszczystych formacji Moenkopi, na wysokości 900–1600 m n.p.m. [2-WWW] [Heil i Porter 2003a, POWO. Flora of North America, P. sileri]
Pęd i ciernie przy powierzchni podłoża
Pęd jest pojedynczy lub słabo rozgałęziony, od spłaszczonego i jajowatego po wydłużony walcowaty. Osiąga 5–15 cm wysokości, wyjątkowo 25 cm, i 6–11,5 cm szerokości. Białych cierni promienistych jest 11–15, długości 11–21 mm. Cierni środkowych jest 3–7, długości 13–30 mm, brunatnych lub czarnych, z czasem bielejących. U podstawy pędu ciernie tworzą gęstą warstwę kontaktującą się z drobnoziarnistą glebą. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. sileri]
Kwiaty, nasiona i odrębność morfologiczna
Kwiaty mają 2–3 cm średnicy, żółty okwiat z purpurowym użyłkowaniem oraz długie, frędzlowate łuski i zewnętrzne listki okwiatu. Szaroczarne nasiona osiągają 3,5–5 mm długości i 3–3,5 mm szerokości, z brodawkowatą i pomarszczoną łupiną. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. sileri]
W analizie Baker i Cloud-Hughes opublikowanej w 2022 r. dziewięćdziesiąt roślin P. sileri z trzech populacji stanowiło grupę porównawczą dla 233 okazów P. peeblesianus. Mierzono siedemnaście cech pędu i cierni. Badane P. sileri pozostawały wyraźnie odrębne w analizach, podczas gdy dawne podgatunki P. peeblesianus szeroko nakładały się morfologicznie. Porównanie wspiera rozróżnienie obu gatunków w tym materiale. [Baker i Cloud-Hughes 2022, s. 303–313, tab. 4–6]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Bydgoski Klub Miłośników Kaktusów 2002, s. pliku 7]
Synonimy i nazwy w literaturze
Echinocactus sileri · Utahia sileri [2-WWW]