Pediocactus paradinei

Gatunek płaskowyżu Kaibab

POWO przyjmuje Pediocactus paradinei jako gatunek rodzimy dla północnej Arizony. Nazwy P. simpsonii var. paradinei oraz Pilocanthus paradinei są jego synonimami. Opis florystyczny umieszcza stanowiska na płaskowyżu Kaibab, w żwirowatych glebach wapiennych na wysokości 1500–2100 m n.p.m. Gatunek rośnie wśród jałowców i sosen, także na trawiastych powierzchniach. [2-WWW] [Heil i Porter 2003a, POWO. Flora of North America, P. paradinei]

Giętkie ciernie i wiosenne kwiaty

Pęd jest zwykle pojedynczy i kulisty, o wysokości 3–7,5 cm oraz szerokości 2,5–5,5 cm, wyjątkowo do 8 cm. U dorosłych roślin osłaniają go liczne włosowate, białe lub szare ciernie. Promienistych jest 13–22, długości 20–25 mm, a środkowych 3–6, długości 8–35 mm. Wiosenne kwiaty są jasnożółte lub różowe i mają 1,9–2,5 cm średnicy. Czarne nasiona mają brodawkowatą powierzchnię bez wyraźnego pomarszczenia. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. paradinei]

Roślinność sąsiadująca i przyszłe siedliska

Colombo i współautorki porównały w 2022 r. stanowiska badane wcześniej w 2005 r. W ciągu siedemnastu lat zmniejszyło się bogactwo roślin, zwłaszcza zielnych kwitnących w podobnym czasie co kaktus. Zmieniało się także pokrycie powierzchni podłoża. Autorzy rozpatrują te zmiany jako możliwy wpływ na siedliska rodzimych pszczół. W modelach rozmieszczenia ważne były sezonowość opadów, równomierność temperatur i średnia temperatura najzimniejszego kwartału. Projekcje wskazywały na kurczenie się i przesuwanie klimatycznie odpowiednich obszarów do połowy wieku. [Colombo i wsp. 2026, abstrakt artykułu, porównanie 2005–2022 i modele rozmieszczenia]

Dostępny abstrakt opisuje zmiany siedlisk i wyniki modeli. Nie podaje pomiarów skuteczności zapylania ani wykazanego spadku liczebności pszczół. Zależność między zmianą otaczającej roślinności a reprodukcją kaktusa pozostaje w tym zakresie hipotezą ekologiczną. [Colombo i wsp. 2026, zakres informacji w abstrakcie]

Powiązane artykuły