Pediocactus nigrispinus

Gatunek wyodrębniony z dawnego szerokiego P. simpsonii

POWO przyjmuje Pediocactus nigrispinus jako gatunek rodzimy dla stanów Waszyngton, Oregon i Idaho. W starszych tekstach może pojawiać się jako P. simpsonii var. nigrispinus. Nazwy z epitetami beastonii oraz puebloensis są w tym ujęciu jego synonimami. P. indranus pozostaje odrębnym akceptowanym gatunkiem. [2-WWW] [2-WWW]

Rozgałęzione pędy i ciemne ciernie

Pędy bywają rozgałęzione, od spłaszczonych i jajowatych po wydłużone. Flora of North America podaje 5–30 cm wysokości i 5–15 cm szerokości. Cierni promienistych jest 10–30, długości 8–20 mm. Cierni środkowych jest 6–12, osiągają 15–35 mm i ciemnieją od czerwonobrunatnych do prawie czarnych. U podstawy mogą być żółtawe lub kremowe. Wiosenne kwiaty mają 2,5–5 cm średnicy i barwę białą, różową, purpurową lub żółtawozieloną. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. nigrispinus]

Bazalt i roślinność kępowa

Zasięg wysokościowy w opracowaniu florystycznym obejmuje 400–2000 m n.p.m. Badanie opublikowane w 2025 r. porównywało siedemnaście stanowisk w Waszyngtonie i Oregonie, związanych głównie z podłożami wulkanicznymi. Na wszystkich powierzchniach rosły trawy Poa secunda i Pseudoroegneria spicata. W Waszyngtonie charakterystycznym krzewem była Artemisia rigida, a w Oregonie często towarzyszył kaktusom Juniperus occidentalis. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. nigrispinus. Dillon-Zuppelli i wsp., s. 65–68] [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, Flora of North America, P. nigrispinus. Dillon-Zuppelli i wsp., s. 65–68]

Porównano roślinność, pokrycie powierzchni, właściwości podłoża i parametry klimatyczne. Wszystkie powierzchnie reprezentowały znane stanowiska kaktusa. Ponieważ nie uwzględniono porównywalnych miejsc bez niego, uzyskane podobieństwa opisują zasiedlone siedliska. Nie wyznaczają samodzielnie przyczyn nieobecności gatunku w innych miejscach. [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, s. 65–68, 72–74]

Dorosłe rośliny utrzymujące populację

Cztery powierzchnie w Wild Horse w stanie Waszyngton spisywano w latach 2016, 2017, 2018, 2019 i 2022. Wyniki podają 415 zarejestrowanych roślin w pierwszym roku i 344 w ostatnim. Przy skupieniach pędów przypisywano wspólny numer, ponieważ w terenie trudno było rozdzielić odrosty i sąsiadujące rośliny. Podczas tych spisów nie wykryto nowych siewek. [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, s. 63–65, 68–71]

Macierze trzech kolejnych jednorocznych przejść, od 2016–2017 do 2018–2019, miały współczynnik λ poniżej jedności, w zakresie 0,935–0,974. Oznacza to modelowe zmniejszanie liczebności przy zachowaniu danego układu przeżywania i przejść między klasami rozmiaru. Największą elastyczność miało pozostawanie roślin w tej samej klasie, szczególnie pędów o średnicy 7–10 cm. Wynik dotyczy śledzonych powierzchni, nie całego zasięgu gatunku. [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, s. 69–75, tab. 3–4]

Kiełkowanie w doświadczeniu i zasiedlanie w terenie

W próbie szklarniowej uzyskano 79% dla łącznego wyniku kiełkowania i przeżycia do sześciu miesięcy. Rośliny rosły w mieszance składników mineralnych z podłożem ogrodniczym, przy temperaturach powietrza 21–38°C i nawadnianiu zmienianym w trakcie doświadczenia. Jest to wynik tej procedury, a nie oznaczony optymalny zakres temperatur. Wartość włączona do modelu odnowy w terenie pochodziła z założeń autorów, ponieważ nowych siewek na powierzchniach nie zaobserwowano. [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, s. 64–65, 70–75]

Analiza sekwencji bakteryjnego genu 16S rRNA porównała dziewięć próbek biologicznej skorupy glebowej przy kaktusach i siedem przy trawach. Większość wykrytych grup była wspólna, a część częściej występowała przy kaktusach. Nie sprawdzano tu eksperymentalnie wpływu poszczególnych bakterii na wzrost ani wiązania azotu. Dane dokumentują skład wspólnoty mikroorganizmów, pozostawiając do zbadania jej funkcję. [Dillon-Zuppelli i wsp. 2025, s. 66–67, 71–74, ryc. 5]

Powiązane artykuły