Pediocactus bradyi

Nazwa i zasięg

Pediocactus bradyi jest akceptowanym gatunkiem endemicznym dla północnej Arizony. Dawniej występował także pod nazwami P. simpsonii subsp. bradyi, Puebloa bradyi i Toumeya bradyi. Nazwy te odnoszą się do tego samego gatunku w przyjętym tutaj ujęciu POWO. [2-WWW]

Mały pęd i krótkie ciernie

Pęd jest zwykle pojedynczy, półkulisty lub odwrotnie jajowaty. Flora of North America podaje wysokość 3,2–6,2 cm i szerokość 2,5–5 cm. Wełniste, eliptyczne areole mają przeważnie 13–16 krótkich cierni promienistych, długości 3–5 mm. Ciernie środkowe zazwyczaj nie występują. Kwiaty są słomkowożółte, osiągają 1,5–3 cm średnicy. Owoc z zielonego staje się czerwonobrunatny i wysycha. Ciemne nasiona mają brodawkowatą, pomarszczoną powierzchnię. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. bradyi]

Wapienne półki i cykl pojawiania się pędu

Opis florystyczny umieszcza stanowiska na gliniastych półkach z wapiennym żwirem, na wysokości 1000–1200 m n.p.m. Kwitnienie przypada na wczesną wiosnę. W okresach wysychania podłoża korzenie kurczą się, pociągając pęd poniżej powierzchni. Ponowne wynurzenie następuje po poprawie warunków wilgotnościowych. [Heil i Porter 2003a, Flora of North America, P. bradyi. Rojas-Pimentel i wsp., s. 1–3] [Rojas-Pimentel i wsp. 2026, Flora of North America, P. bradyi. Rojas-Pimentel i wsp., s. 1–3]

Kurczenie i późniejsze wydłużanie korzeni powiązano w badaniu z przejściami między dwoma stanami rośliny, widocznym nad powierzchnią i schowanym pod ziemią. Wnioski dotyczą losów oznakowanych okazów. Badanie nie obejmowało mikroskopowej analizy komórek odpowiedzialnych za skracanie korzeni ani bezpośrednich pomiarów temperatury schowanych pędów. [Rojas-Pimentel i wsp. 2026, s. 2–4]

Trzydzieści jeden lat obserwacji

Model opublikowany w 2026 r. wykorzystał dane 965 roślin z trzech powierzchni badawczych w rejonie Marble Canyon. Zbiór opisano jako obejmujący lata 1988–2019. W analizie uwzględniono średnicę, przeżywanie, wzrost, kwitnienie, nowe rośliny oraz przejścia do stanu schowania i ponowne wynurzanie. Korzenie kurczyły się głównie u małych okazów. U większych rosło prawdopodobieństwo przeżycia i kwitnienia, natomiast przyrost średnicy słabł powyżej około 35 mm. [Rojas-Pimentel i wsp. 2026, s. 2–6]

Pierwsze przypadki kwitnienia zanotowano już u roślin o średnicy 10 mm. W tej próbie było to osiągnięcie zdolności reprodukcyjnej przez konkretną małą roślinę. Średnica sama nie wyznacza jej wieku. Duże okazy zwykle miały większy udział w produkcji kwiatów i niższe prawdopodobieństwo schowania niż małe. [Rojas-Pimentel i wsp. 2026, s. 4–6]

Przetrwanie pojedynczej rośliny i tempo wzrostu populacji

Średni model dawał bardzo zbliżone wartości długoterminowego współczynnika wzrostu populacji po uwzględnieniu kurczenia korzeni i po usunięciu tego przejścia. Elastyczność modelu była największa dla przeżywania i wzrostu pędów. Wydłużanie korzeni umożliwiające wyjście ze stanu schowania miało większy udział niż samo wejście w ten stan. W modelu założono zerową śmiertelność podczas schowania, choć w materiale odnotowano dwa zgony takich roślin. Wynik zależy również od tego uproszczenia. [Rojas-Pimentel i wsp. 2026, s. 3–7, tab. 2]

Odrębna analiza klimatyczna opublikowana w 2014 r., oparta na 22 latach danych, wskazywała na zmniejszanie się liczebności w modelu uwzględniającym losową zmienność warunków między latami. Otrzymano w nim λs = 0,961. Tempo wzrostu było powiązane z opadami i temperaturą zimy. Jest to inny model i inny sposób uśrednienia niż projekcja z 2026 r. [Shryock i wsp. 2014, abstrakt publikacji, 22-letnia seria danych]

Powiązane artykuły