Opuntia retrorsa

Nazwa i rozmieszczenie

Przyjęta nazwa to Opuntia retrorsa Speg. (dawniej również O. anacantha var. retrorsa; w badaniu zapylania: O. viridirubra). POWO podaje zasięg obejmujący Boliwię, Brazylię, Paragwaj, Urugwaj i północną Argentynę. Wyniki opisane poniżej pochodzą z populacji południowobrazylijskiej oznaczonej w pracy jako O. viridirubra. [2-WWW] [Schlindwein i Wittmann 1997]

Budowa roślin z Guaritas

W regionie Guaritas obserwowano krzewy do około 1 m wysokości, z zaokrąglonymi pąkami i pomarańczowymi lub żółtymi kwiatami. Kwiat wraz z zalążnią miał 65–85 mm długości, 59–72 mm szerokości, a znamię 9–10 klap. Rośliny zajmowały nasłonecznione wychodnie skalne i płytkie gleby w mozaice traw i krzewów. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Kwitnienie i pręciki

Kwitnienie obserwowano od końca października do lutego. Poszczególny kwiat pozostawał czynny łącznie przez 6–12 godzin. Mechaniczne pobudzenie wywoływało ruch pręcików ku słupkowi, a powrót ku położeniu początkowemu trwał kilkanaście minut. Najsilniejszą odpowiedź stwierdzano na początku życia kwiatu. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Pszczoły i dostęp do pyłku

W kwiatach tego taksonu zarejestrowano 30 gatunków pszczół. Skuteczność zapylania oceniano na podstawie kontaktów ze znamieniem, składu ładunków pyłkowych i tras przelotów. Szczególne znaczenie miały samice zbierające pyłek opuncji, które docierały do wnętrza układu pręcików i przemieszczały się między roślinami. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Ręczne samozapylenie potwierdziło możliwość zawiązania nasion własnym pyłkiem. Kwiaty odizolowane bez ręcznego zapylenia dawały ich bardzo mało, a zapylenie krzyżowe osiągało wynik zbliżony do kwiatów dostępnych dla pszczół. Badanie łączy więc reakcję ruchową kwiatu z zachowaniem zapylaczy i końcowym wynikiem rozrodu. [Schlindwein i Wittmann 1997]