Opuntia megapotamica var. megapotamica

Powiązanie z dawną nazwą

Nazwa Opuntia brunneogemmia jest w POWO synonimem O. megapotamica var. megapotamica. Schlindwein i Wittmann używali pierwszej nazwy w badaniach z lat 1991–1994, opublikowanych w 1997 r. Opisane cechy i wyniki dotyczą obserwowanych wówczas populacji regionu Guaritas w Rio Grande do Sul. [2-WWW] [Schlindwein i Wittmann 1997]

Pokrój, kwiat i siedlisko badanej populacji

Badane rośliny miały pokrój krzewiasty, do około 1,5 m wysokości. Pąki były zaostrzone, a kwiaty pomarańczowe. Długość kwiatu wraz z zalążnią wynosiła 75–95 mm, szerokość 60–80 mm, a znamię miało zwykle 7–8 klap. Stanowiska obejmowały nasłonecznione skały i płytkie gleby wśród traw oraz zarośli. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Rytm otwierania kwiatów

Kwitnące rośliny obserwowano od końca października do lutego, czyli od wiosny do lata półkuli południowej. Łączna aktywność pojedynczego kwiatu trwała około 6–8 godzin. Kwiaty rozpoczynające otwarcie późnym popołudniem mogły zamykać się wieczorem i ponownie otwierać następnego ranka. Pylniki były już otwarte, gdy rozchylający się okwiat umożliwiał pierwsze wizyty owadów. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Ruch pręcików i zapylenie

Po dotknięciu pręciki wyginały się ku szyjce słupka. Dłuższe zewnętrzne nitki osłaniały krótsze pręciki wewnętrzne, przez co duża część pyłku pozostawała w głębszej warstwie. Samice wyspecjalizowanych pszczół potrafiły dotrzeć tam, poruszając się między słupkiem a pręcikami; ich droga sprzyjała kontaktowi ze znamieniem. [Schlindwein i Wittmann 1997]

Ręczne zapylenie własnym pyłkiem dawało nasiona, a zapylenie krzyżowe przynosiło wynik zbliżony do naturalnych wizyt pszczół. Kwiaty stale odizolowane i pozostawione bez manipulacji wytwarzały bardzo mało nasion. Ruch pręcików uczestniczy więc w udostępnianiu pyłku, natomiast efektywny rozród zależy również od sposobu odwiedzania kwiatów i przemieszczania się owadów między roślinami. [Schlindwein i Wittmann 1997]