Mammillaria mathildae

Nazwa i rozmieszczenie

Przyjęta nazwa to Mammillaria mathildae Kraehenb. & Krainz, opublikowana w 1973 r. POWO zachowuje gatunek oddzielnie od Mammillaria fittkaui. Nazwa M. fittkaui subsp. mathildae oraz odpowiadająca jej kombinacja w Escobariopsis należą do synonimów. Obecny zasięg w bazie obejmuje Guanajuato i Querétaro. [2-WWW]

Stanowisko doświadczenia w Cañada Juriquilla

García-Rubio i Malda-Barrera opisują populację na stromych zboczach w Cañada Juriquilla na północ od miasta Querétaro, na około 1890 m n.p.m. W obrębie stanowiska występował las tropikalny zrzucający liście w porze suchej. Do doświadczenia reintrodukcji wybrano miejsce w obszarze chronionym, blisko naturalnych roślin. Opis dotyczy tego stanowiska z czasu badań. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 934–935]

Artykuł z 2010 r. określa gatunek jako endemit Querétaro. Szerszy zasięg Guanajuato i Querétaro podany w bieżącym POWO opiera się także na późniejszej dokumentacji florystycznej. Historyczna lokalizacja badanego materiału pozostaje bez zmian, a współczesny opis rozmieszczenia uwzględnia dodatkowy stan. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, García-Rubio i Malda-Barrera, s. 934; POWO, stan 11 października 2026] [2-WWW]

Siewki i regeneracja pędów

Kulturę tkankową zapoczątkowano z mieszaniny nasion z 62 roślin matecznych. Po trzech miesiącach siewki długości około 15 mm podzielono na fragmenty szczytowe, boczne oraz bazalne. Na pełnej pożywce MS z sacharozą 30 g/l, bez dodanych BA i IAA, po 60 dniach wycinki boczne wytwarzały średnio 4,09 ± 0,13 pędu, szczytowe 1,14 ± 0,07, a bazalne 0,59 ± 0,11. Błędy podano jako standardowe. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 934–935, tab. 1]

Wycinki boczne i szczytowe regenerowały bez kalusu, który pojawiał się u około 41% bazalnych. Dodanie testowanych regulatorów BA i IAA wywoływało silne tworzenie kalusu i zazwyczaj ograniczało regenerację pędów. Warunki obejmowały 26 ± 1°C, szesnastogodzinne oświetlenie i 120–130 µmol fotonów/m²/s. Była to odpowiedź młodych tkanek w konkretnej kulturze, z 11 wycinkami szczytowymi/bazalnymi i 22 bocznymi na wariant oraz dwoma powtórzeniami. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 934–935]

Korzenie i odtwarzanie części nadziemnej

Pędy długości 10–15 mm ukorzeniały się na pełnym MS bez IBA w około 97%, a na półstężonym MS w około 63%. Ukorzenienie uznawano za dodatnie, gdy pęd wytworzył co najmniej trzy korzenie długości 15 mm. System korzeniowy rozwijał się w ciągu siedmiu do ośmiu tygodni. Dodatki IBA zwiększały kalus i pogarszały ukorzenienie w testowanych wariantach. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 935–936, tab. 2]

Podczas doświadczenia odnotowano spontaniczne wyrastanie pędów z korzeni. Autorzy pokazują także odtworzenie rośliny z korzenia w terenie. Zdolność regeneracyjna może pozwalać na odbudowę części nadziemnej po uszkodzeniu. W artykule nie ustalono stężeń hormonów, które miałyby odpowiadać za to zjawisko. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 936–937, ryc. 2]

Rozwój w kulturze i aklimatyzacja

Po siedmiu miesiącach kultury otrzymywano przeciętnie około pięciu roślin z jednego nasiona. Wymiary podane dla otrzymanego materiału wynosiły średnio 1,79 ± 0,04 cm wysokości i 1,37 ± 0,02 cm szerokości, przy 25,47 ± 0,82 areoli. Są to cechy roślin z procedury laboratoryjnej, a nie diagnoza dorosłych osobników w naturze. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 937]

Ukorzenione rośliny aklimatyzowano w małych doniczkach z podłożem torfowym i perlitem. Początkowa osłona ograniczała wysychanie. W ciągu ośmiu tygodni szklarniowych przeżyło 98% roślin tej partii. Ta ocena poprzedzała przeniesienie do naturalnego siedliska. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 935]

Reintrodukcja i pierwsze miesiące przeżycia

W październiku 2007 r. wysadzono 100 oznaczonych roślin na poletku 75 × 10 m w Cañada Juriquilla. Pierwszy miesiąc przyniósł utratę 43% kohorty, a po pięciu miesiącach ubyło około 52%. Wyraźny spadek następował po ustaniu deszczu. Przeżycie w tej fazie było więc wyraźnie niższe niż podczas wcześniejszej aklimatyzacji przy zapewnionym podlewaniu. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 935–937, ryc. 3]

Potencjalne znaczenie symbiontów korzeniowych autorzy omawiają jako hipotezę. W przedstawionej próbie nie testowano dodatku mykoryzy ani nie mierzono kolonizacji korzeni. Wynik terenowy dotyczy jednej kohorty i pierwszych miesięcy po wysadzeniu. Dalszy udział tych roślin w rozrodzie populacji nie został w tej publikacji określony. [García-Rubio i Malda-Barrera 2010, s. 937]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Hernández Martínez i Sánchez Martínez 2002, s. pliku 2, 3, 4, 5, 6, 7] [Hernández-Oria i wsp. 2003, s. pliku 2, 3, 6, 7, 8, 10]