Mammillaria haageana

Przyjęta nazwa i zakres badanej linii

Przyjęta nazwa gatunku to Mammillaria haageana Pfeiff. POWO wyróżnia M. haageana subsp. haageana oraz subsp. vaupelii. M. san-angelensis i M. haageana subsp. san-angelensis są synonimami podgatunku nominatywnego. Rozpoznanie to porządkuje nazwy, przy zachowaniu pochodzenia konkretnego materiału badawczego. [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW]

Naturalny zasięg gatunku w bazie Kew rozciąga się w Meksyku od Guanajuato po Veracruz i Oaxaca. Seria badana przez López-Ruiz i współautorów pochodziła z linii zachowywanej w Ogrodzie Botanicznym UNAM, wywodzącej się z dawnych roślin Pedregal de San Ángel w mieście Meksyk. Dane rozwojowe poniżej dotyczą tego materiału opisanego jako M. san-angelensis. [2-WWW] [López-Ruiz i wsp. 2026, POWO; López-Ruiz i wsp., s. 1327–1329]

Pęd, areole i rozmnażanie generatywne badanego materiału

Rośliny mają brodawkowaty pęd z zagłębionym wierzchołkiem, osłoniętym cierniami i włoskami. Część cierniotwórcza areoli zajmuje szczyt brodawki, a obszar kwiatowy jej podstawę. Kwiaty badanego materiału były obupłciowe i tworzyły wieniec wokół górnej części pędu. Autorzy przedstawili silnie rozgałęziony, płytki system korzeniowy oraz owoce zawierające do dwudziestu nasion długości około 1 mm. [López-Ruiz i wsp. 2026, s. 1327, 1329–1330, ryc. 1]

Badane rośliny czteroletnie miały średnio 28,6 ± 2,4 mm szerokości i 28,0 ± 2,8 mm długości pędu. Były zdolne do kwitnienia w warunkach szklarni. To wynik dla wieku, materiału i warunków przedstawionych w pracy. Opis nie wyznacza maksymalnej wielkości całego gatunku ani uniwersalnego wieku pierwszego kwitnienia. [López-Ruiz i wsp. 2026, s. 1332–1333, tabela 1]

Rozwój siewki i wierzchołka

Dzień po kiełkowaniu merystem pędu leżał pomiędzy zamkniętymi liścieniami i miał dwie rozpoznawalne warstwy. Po trzech dniach pojawiały się zawiązki brodawek oraz trzecia warstwa, a po siedmiu dniach widoczne były pierwsze ciernie. Z czasem część pędu z areolami wydłużała się ponad odcinkiem hipokotyla. Ta kolejność opisuje powstawanie charakterystycznego pędu z wczesnej osi siewki. [López-Ruiz i wsp. 2026, s. 1330–1334]

Średnia szerokość kopuły merystemu wzrosła od około 102 µm w pierwszym dniu do około 212 µm po dziewięćdziesięciu dniach i 772 µm po czterech latach. Pomiary obejmowały 3–7 merystemów na stadium. Większym średnim wymiarom pędu odpowiadały większe średnie wymiary merystemu. Analiza opierała się na grupach roślin różnego wieku, a przyczyny genetyczne i hormonalne rozpoznanych zmian pozostawały do ustalenia. [López-Ruiz i wsp. 2026, s. 1329, 1333–1338]

Warunki procedury siewu

W opisanym doświadczeniu nasiona moczono w wodzie przez 48 godzin. Wysiewano je do zamykanego, przepuszczającego światło pojemnika z mieszaniną ziemi oraz dwóch rodzajów materiału wulkanicznego. Komora utrzymywała 28°C, dwanaście godzin światła o strumieniu 112 µmol m⁻² s⁻¹ i dwanaście godzin ciemności. Kiełkowanie rozpoznawano po ukazaniu się korzenia zarodkowego. Praca nie porównuje wariantów temperatury, mieszaniny ani czasu moczenia, dlatego ta procedura stanowi udokumentowany sposób otrzymania użytej serii. [López-Ruiz i wsp. 2026, s. 1328]

Ochrona materiału z San Ángel

Autorzy wiążą utratę naturalnej populacji z niszczeniem siedliska i pozyskiwaniem roślin. Ogród Botaniczny UNAM zachował linię wywodzącą się z tego stanowiska i udostępniał nasiona do badań oraz rozmnażania. Utrata tej populacji jest informacją o lokalnej historii. Gatunek M. haageana w przyjętym szerokim ujęciu ma rozleglejszy zasięg, więc oba zakresy pozostają wyraźnie oddzielone. [López-Ruiz i wsp. 2026, López-Ruiz i wsp., s. 1328–1329] [2-WWW] [2-WWW]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Flores Martínez i Manzanero Medina 2003, s. pliku 4, 16] [Kaktologia 2009b, s. pliku 13] [Neciu b.d., s. pliku 1]