Pokrój, pędy i ciernie
Leptocereus velozianus osiąga 2–4 m wysokości i ma wyraźny drewniejący pień. Rewizja z 2023 r. opisuje końcowe człony długości 0,4–1 m i średnicy 20–30(–35) mm, z 4–5 żebrami. Powierzchnia jest lśniąco zielona. Brzegi żeber mają głębokie, zaokrąglone wcięcia. Areole leżą w najniższych miejscach między nimi. Typowy zespół cierni obejmuje 10–15 dłuższych cierni oraz 2 krótsze przy podstawie areoli. Cechy rozpoznawcze ocenia się łącznie, ponieważ kolor młodych cierni i głębokość wcięć mogą się zmieniać. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 36–42]
Suchy las na wapieniu
Pierwotny opis opierał się na roślinach północno-zachodnich stoków Sierra de Bahoruco, z sezonowo suchego lasu na wapieniu, na wysokości 158–433 m. Rewizja rozszerzyła opisany zakres do 90–450 m i włączyła populację na południe od pasma, w okolicy Oviedo. Potwierdzono współwystępowanie z L. weingartianus i w innym miejscu z L. paniculatus. Współwystępowanie samo w sobie nie dowodzi krzyżowania. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 36–42 w rewizji z 2023 r., s. 24–27 w opisie z 2021 r.] [Majure i wsp. 2021a, s. 36–42 w rewizji z 2023 r., s. 24–27 w opisie z 2021 r.]
Kwiaty, owoce i fenologia
Opis z 2021 r. podaje cierniowy kwiat długości około 7,6 cm, z zielonymi zewnętrznymi i zielonkawobiałymi wewnętrznymi listkami okwiatu. Owoc pozostaje cierniowy. W rewizji z 2023 r. dojrzały owoc mierzył około 55 × 45 mm, a nasiona 3,2–3,4 × 1,8–2,0 × 1,2–1,4 mm. Materiał zielnikowy udokumentował kwiaty i niedojrzałe owoce w maju oraz dojrzałe owoce w czerwcu, lipcu i listopadzie. Są to terminy zbioru konkretnych okazów, a nie ustalony kalendarz kwitnienia wszystkich populacji. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 36, 42 w rewizji z 2023 r., s. 24 w opisie z 2021 r.] [Majure i wsp. 2021a, s. 36, 42 w rewizji z 2023 r., s. 24 w opisie z 2021 r.]
Synonimy i nazwy w literaturze
Neoabbottia veloziana [2-WWW]