Leptocereus undulosus

Drzewo i końcowe człony

Dorosły Leptocereus undulosus osiąga do 10 m wysokości. Drewniejący pień może mieć 2–6 m długości i około 0,5 m średnicy. Koronę tworzą liczne rozgałęzione człony. Najmłodsze końcowe odcinki są lśniąco zielone, mają do 1 m długości i 150 mm średnicy oraz zwykle 3, rzadziej 4 żebra. Ich brzegi są wyraźnie faliste, a areole leżą w obniżeniach. Areola ma 0–3 ciernie, zwykle krótkie, choć w opisie podano długość do 20 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 22–26]

Kwiaty, owoce i nasiona

Nocny kwiat ma 150–200 mm długości i wąską rurkę. Jego budowa odpowiada zespołowi cech sprzyjających zapylaniu przez zawisaki. Samo podobieństwo budowy nie ustala jednak, które zwierzęta skutecznie zapylają każdą populację. Owoce są niemal kuliste, mają około 80 mm średnicy i grubą, 12–15 mm ścianę. Czasem zachowują wydłużoną część powstałą z rurki kwiatowej. Nasiona mierzą 2,8–3,2 × 2,0–2,5 × 1,2–1,5 mm i leżą w bardzo śluzowatym miąższu. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 22–26]

Zasięg i odnowa populacji

Gatunek występuje w Haiti i Republice Dominikańskiej oraz na haitańskich wyspach Île de la Tortue i Île de la Gonâve. Rewizja z 2023 r. opisuje małe, rozproszone populacje sezonowo suchych lasów. W zachowanym lesie rośliny osiągają znaczne rozmiary. Na terenach pozbawionych okapu drzew bywają mniejsze. Młode rośliny obserwowano rzadko, mimo obecności owoców. Na niektórych stanowiskach znaleziono leżące pod drzewami owoce w kolejnych stadiach rozkładu. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 24–26]

Autorzy zaobserwowali ukorzenianie się opadłych pędów. Udział legwana Cyclura cornuta w rozsiewaniu nasion przedstawili jako hipotezę opartą na budowie owocu i nakładaniu się zasięgów. Ich badanie nie obejmowało potwierdzonej obserwacji zjadania owoców Leptocereus przez tego legwana. Zależność kiełkowania od przejścia przez przewód pokarmowy również wymaga osobnego doświadczenia. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 11–13, 24–26]

Nazwa i pokrewieństwo

Dawna nazwa Dendrocereus undulosus odnosi się do tego samego gatunku. Badania plastydowego DNA z 2020 i 2021 r. umieściły dawny rodzaj Dendrocereus wewnątrz Leptocereus. Próbki haitańsko-dominikańskiego L. undulosus oraz kubańskiego L. nudiflorus tworzyły odrębne linie. Atlas zachowuje dwa gatunki zgodnie z bieżącym POWO. [Barrios i wsp. 2020a, s. 6–12 w pracy z 2020 r., s. 20–22, 31–32 w pracy z 2021 r.] [Majure i wsp. 2021a, s. 6–12 w pracy z 2020 r., s. 20–22, 31–32 w pracy z 2021 r.] [2-WWW]

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Schumann 1890, s. pliku 16]