Leptocereus sylvestris

Zakres nazwy i zróżnicowanie

Bieżące POWO przyjmuje Leptocereus sylvestris i umieszcza L. maxonii oraz L. santamarinae w jego synonimii. Publikacja z 2020 r. analizowała wszystkie 3 nazwy jako oddzielne grupy. Materiał oznaczony L. maxonii opisano jako przeważnie pokładający się, o członach zwykle cieńszych niż 2,5 cm i bardzo silnie cierniowych owocach. Pod nazwami L. sylvestris i L. santamarinae podano pędy grubsze, 2,5–4,6 cm. To zachowana zmienność źródłowych populacji w obrębie obecnie szerszego gatunku. [2-WWW] [Barrios i wsp. 2020a, rekord POWO 138289-2, odczyt 12 października 2026, s. 11 w pracy z 2020 r.]

Trzy źródłowe populacje

W badaniu z 2025 r. nasiona opisane jako L. sylvestris pochodziły z Sendero el Guafe w prowincji Granma, na wysokości 18 m. Materiał pod nazwą L. santamarinae zebrano w Playa Herradura w Las Tunas, na wysokości 2 m. Partię pod nazwą L. maxonii uzyskano z wapiennego wzniesienia Mesa de la Tinta w Guantánamo, na wysokości 394 m. Każda grupa była testowana osobno. Wyniki zachowują te źródłowe etykiety, aby czytelnik mógł odtworzyć rzeczywisty zakres doświadczenia. [Barrios i wsp. 2025, s. 3, tabela 1]

Odmienne reakcje nasion

Na agarze 1%, z 8 godzinami światła na dobę, partia El Guafe kiełkowała po 28 dniach w 55,42 ± 10,43% przy 25°C i 19,42 ± 10,18% przy 25/35°C. Dla partii Playa Herradura odpowiednie wartości wynosiły 99,42 ± 1,51% i 32,00 ± 11,31%. Dla Mesa de la Tinta było to 90,28 ± 6,87% i 36,57 ± 10,18%. Każdy wariant miał 7 powtórzeń po 25 nasion. Żadna z tych średnich nie opisuje wszystkich populacji obecnie przyjmowanego L. sylvestris. [Barrios i wsp. 2025, s. 3–4, 7, tabela 2]

Część nasion zahamowanych w cieple podejmowała kiełkowanie po przeniesieniu do 25°C. W obrębie badanych partii zróżnicowany był także udział nasion pozostających żywymi po 56 dniach. Autorzy rozważali spoczynek fizjologiczny jako mechanizm rozkładający kiełkowanie w czasie. Wysokie kiełkowanie jednej partii i obecność żywych niewykiełkowanych nasion w innej opisują odrębne właściwości, które mają znaczenie przy zachowywaniu materiału o znanym pochodzeniu. [Barrios i wsp. 2025, s. 8, 12–13]