Leptocereus paniculatus

Pień i człony korony

Leptocereus paniculatus osiąga 6–10 m wysokości. Pień ma 2–4 m długości i 300–400 mm średnicy, z brunatną korą. Końcowe człony są szarozielone, mają 0,3–0,5 m długości i 60–100 mm średnicy. Tworzą 4–6 żeber z falistymi brzegami. Areole, oddalone o 20–25 mm, leżą w obniżeniach i mają zwykle 15–25 cierni. Młode ciernie są brunatnożółte, starsze stają się popielatoszare. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 26–31]

Krótkopędy kwiatowe i owoce

Na końcach pędów powstają brachyblasty, czyli krótkopędy z gęsto ułożonymi areolami. Mogą dochodzić do 70–80 mm długości i około 20 mm średnicy. Początkowo pokrywa je kremowobiały filc, później drewnieją. Starszy krótkopęd nadal może kwitnąć i owocować. Zdarza się również, że jego wierzchołek wraca do zwykłego wydłużania, co nadaje gałęzi wyraźnie członowany wygląd. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 26–30]

Nocny kwiat ma około 50 mm długości i 15 mm szerokości. Jego rurka jest bezcierniowa albo ma kilka bardzo krótkich, włosowatych cierni. Owoce mierzą 60–70 × 50–55 mm. Są zielone lub czerwonozielone, miejscami brodawkowate. Według rewizji z 2023 r. mogą mieć do 8 cienkich cierni długości do 4 mm, choć często są ich pozbawione. W śluzowatym miąższu leżą nasiona mierzące 2,2–2,4 × 1,2 × 0,8 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 26–30]

Suche niziny Hispanioli

Główny pas występowania ciągnie się od Port-au-Prince przez Plaine de Cul-de-Sac do Valle de Neiba w Republice Dominikańskiej i dalej w kierunku Azua. Drugie skupienie opisano w północno-zachodnim Haiti. Roślina zasiedla niskie, suche lasy i kolczaste zarośla. W okolicy Lago Enriquillo obserwowano ją od wysokości poniżej poziomu morza do 220 m. Pojedyncza obserwacja na 620 m w Sierra Martín García była w rewizji traktowana jako nietypowa dla tego nizinnego gatunku. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 30–31]

Zmiana pokroju z wiekiem

Siewka początkowo wytwarza cienki, pionowy pęd o 4 żebrach i bardzo słabych cierniach. Przy 300–500 mm wysokości pęd grubieje, żebra stają się silniej skrzydlate, ciernie bardziej wyraźne i rozpoczyna się rozgałęzianie. Ta zmiana wyjaśnia część dawnych trudności z oznaczaniem młodych roślin. Synonim Neoabbottia paniculata pozostaje powiązany z tą kartą. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 30, 48]

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Britton i Rose 1921, s. pliku 10, 11, 12, 14, 15, 18] [Kreuzinger 1935, s. pliku 16]