Rozgałęziający się krzew

Leptocereus demissus zwykle tworzy krzew wysokości 1–2 m z łukowatymi lub ścielącymi się gałęziami. Największe zaobserwowane rośliny osiągały 3–4 m i miały drewniejący pień o średnicy do 50 mm. Końcowe człony są szarozielone, mają 0,3–3 m długości i 15–20 mm średnicy. Żeber jest zwykle 6, w zakresie (5–)6(–7), a ich brzegi są proste lub lekko ząbkowane. Areole dzieli 10–15 mm i wyrasta z nich 15–25 cierni długości 10–20 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 31–36]

Wapienne podłoże i rozmnażanie

Stanowiska potwierdzone w rewizji z 2023 r. leżą na półwyspie Bahoruco, na wschód i południowy wschód od Pedernales. Roślina rośnie na wapieniu koralowym w suchym lesie, do około 220 m n.p.m. Wzdłuż szlaku od Los Tres Charcos do Trudillé znaleziono rozleglejszą populację. Ku bardziej wilgotnym siedliskom w głębi lądu zastępował ją L. velozianus. Obserwacje ukorzeniania końców pędów dotykających ziemi dokumentują możliwość rozmnażania wegetatywnego. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 35–36]

Kwiat i dojrzały owoc

Rewizja podaje kwiat nocny długości 50–65 mm i szerokości 30–46 mm. Rurka stopniowo rozszerza się ku górze i ma cierniowe areole. Ten opis kwiatu zaczerpnięto z pierwotnej diagnozy gatunku, ponieważ autorzy rewizji nie obserwowali jego kwiatów w terenie. Owoce opisane z obserwacji mają 55–65 × 45–50 mm, grubą ścianę i trwałe ciernie. W pełnej dojrzałości były śliwkowoczerwone. Nasiona mierzą 2,2–2,6 × 1,3 × 1,0 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 31, 35–36]

Granice gatunku w dwóch badaniach

Filogeneza z 2021 r. wskazała bliskie pokrewieństwo L. demissus i L. velozianus, używając jednej próbki oznaczonej jako L. demissus, Majure 5972. Hoxey i współautorzy w 2023 r. zakwestionowali to oznaczenie. Według nich budowa pędów, nasion i siewek materiału z okolicy Oviedo odpowiada L. velozianus. Obie publikacje rozróżniają te gatunki, lecz wynik dotyczący ich najbliższego pokrewieństwa zależy od identyfikacji próbki. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 35–36 w rewizji z 2023 r., s. 20–22, 27 w pracy z 2021 r.] [Majure i wsp. 2021a, s. 35–36 w rewizji z 2023 r., s. 20–22, 27 w pracy z 2021 r.]

Synonimy i nazwy w literaturze

Neoabbottia demissa [2-WWW]