Pokrój i pędy
Leptocereus bayahibensis ma 2–5 m wysokości. Duże rośliny leśne mają pień długości 1,5–2,5 m i średnicy 200–250 mm. Końcowe człony mogą mieć około 1 m długości i 25–40 mm średnicy, z (5–)6(–7) żebrami. Brzegi są faliste. Areole dzieli około 15 mm, a ich filc jest początkowo czerwonobrunatny, później biały. Zwykle występuje 15–20 prostych cierni długości 12–25 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 57–61]
Wybrzeże i wyspa Saona
Rewizja z 2023 r. ogranicza znany zasięg do prowincji La Altagracia. Stanowiska opisano w okolicach Bayahíbe, Boca de Yuma, Punta Cuevita i Punta Cana oraz na północnym wybrzeżu Isla Saona. Wszystkie znane autorom miejsca leżały w pasie około 2 km od morza, do 50 m n.p.m. Rośliny rosły na koralowym wapieniu z niewielką ilością gleby. Na odsłoniętych klifach i w niskiej roślinności nadmorskiej były zwykle mniejsze niż w lesie Bayahíbe. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 58–61]
Kwiaty i owoce o krótkich cierniach
Kwiaty otwierają się po zmroku i pozostają otwarte po świcie. Mają 50–60 mm długości i około 15 mm szerokości. Rurka jest niemal bezcierniowa albo ma 2–3 słabe ciernie długości do 1 mm w areoli. Owoce mierzą 70–100 × 50–60 mm i zawierają nasiona w śluzowatym miąższu. Ciernie owocowe często są nieobecne. Gdy występują, są cienkie, długości 2–5 mm. Nasiona mierzą 2,4–2,7 × 1,4–1,6 × 0,8 mm. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 58–61]
Dawne oznaczenia
Rośliny z tego regionu długo opisywano jako L. weingartianus. Rewizja wyróżniła je na podstawie pokroju, budowy kwiatów, krótkopędów, owoców i nasion. Duże leśne okazy mogą przypominać L. paniculatus, lecz mają znacznie cieńsze końcowe człony. Podobieństwa tych cech są podstawą porównania morfologicznego. W pracy nie przedstawiono filogenezy potwierdzającej najbliższe pokrewieństwo nowego gatunku. [Hoxey i wsp. 2023b, s. 61]