Leptocereus assurgens

Gatunek i jego dawne nazwy

POWO przyjmuje Leptocereus assurgens jako gatunek zachodniej Kuby i wyróżnia 3 podgatunki. Nazwy L. ekmanii oraz L. prostratus wiąże dokładnie z L. assurgens subsp. assurgens. W publikacji filogenetycznej z 2020 r. traktowano je jako oddzielne gatunki. Z kolei nazwę L. albellus zaproponowano tam dla roślin Sierra de San Carlos. POWO umieszcza je obecnie jako podgatunek albellus w obrębie L. assurgens. Dawne nazwy pozwalają zachować zakres każdej obserwacji. [2-WWW] [Barrios i wsp. 2020a, rekord POWO 138282-2 i 77223287-1, odczyt 12 października 2026, s. 11–12 w pracy z 2020 r.] [2-WWW]

Budowa i zróżnicowanie zachodnich populacji

Kubańska grupa Assurgens obejmowała w badaniu z 2020 r. płożące lub wspinające się krzewy gór zachodniej Kuby. Opisywano żółte listki okwiatu i drobniejsze owoce, z odmiennym wariantem białych kwiatów u roślin nazywanych albellus. U tych ostatnich owoce pękały, odsłaniając nasiona, i zawierały śluz. Rośliny Viñales określane jako L. assurgens miały żółte kwiaty oraz owoce bez śluzu. Te różnice dotyczą rozpoznanych grup populacji, a nie jednej jednakowej budowy wszystkich obecnych podgatunków. [Barrios i wsp. 2020a, s. 9, 11–12]

Dwie partie nasion

W doświadczeniu z 2025 r. nasiona oznaczone jako L. assurgens pochodziły z Chichones del Indio w Viñales, z wysokości 348 m. Zebrano je w czerwcu 2016 r. tylko z 3 roślin. Nasiona opisane jako L. ekmanii zebrano rok później w Sierra de Guanes, na wysokości 49 m. Ograniczona liczba nasion pozwoliła dla obu grup zbadać tylko 2 warianty temperatury. Każdy miał 7 powtórzeń po 25 nasion na agarze 1%. [Barrios i wsp. 2025, s. 3–4, tabela 1]

Dla partii z Viñales kiełkowanie po 28 dniach w świetle wyniosło 28,00 ± 11,07% przy 25/30°C i 14,86 ± 9,15% przy 25/35°C. Dla partii opisanej jako L. ekmanii wynosiło 25,71 ± 8,60% przy 25°C oraz 11,43 ± 7,80% przy 25/35°C. Żywe, niewykiełkowane nasiona pozostały w obu grupach. Takie wyniki opisują konkretny materiał i warunki komory. Wyznaczenie pełnego optimum oraz sposobu przełamywania spoczynku wymaga dalszych wariantów doświadczenia. [Barrios i wsp. 2025, s. 7–8, 11–13, tabele 2–3]