Aktualny zakres nazwy
Plants of the World Online przyjmuje Ferocactus peninsulae i podaje jego rodzimy zasięg na Półwyspie Kalifornijskim w Meksyku. F. horridus stanowi synonim tego gatunku. Z kolei F. townsendianus, dawniej także F. peninsulae var. townsendianus, jest przyjęty osobno. Praca o pamięci nawodnienia z 2014 r. dotyczyła właśnie tego drugiego taksonu. Jej wyniki znajdują się w osobnej karcie. [2-WWW] [López-Urrutia i wsp. 2014]
Pęd i mocne ciernie
Britton i Rose opisali pod nazwą F. peninsulae pojedynczy, wzniesiony pęd, cylindryczny do maczugowatego, osiągający 2,5 m wysokości. Podawali 12–20 wyraźnych żeber, cztery ciernie centralne i około jedenastu promienistych. Ciernie miały czerwone zabarwienie z żółtymi końcami. Monografia wskazuje zarazem wątpliwości dotyczące identyczności części historycznych kolekcji, dlatego opis rozmiarów odnosi się do przedstawionego w niej materiału. [Britton i Rose 1922, s. 133–134]
Jako F. horridus opisano kuliste rośliny z San Francisquito Bay, zebrane w 1911 r. Miały 13 szerokich żeber, 8–12 cierni promienistych i 6–8 centralnych. Jeden centralny był spłaszczony, bardzo silnie haczykowaty i często osiągał 12 cm. Aktualne włączenie tej nazwy do F. peninsulae wiąże jej historię z szerszą zmiennością gatunku. [Britton i Rose 1922, Britton i Rose, s. 128] [2-WWW]
Regeneracja z cienkiego fragmentu pędu
W badaniu Manokari i współautorów z 2024 r. wykorzystano siewki pochodzące z owoców rośliny uprawianej w ogrodzie w Puducherry w Indiach. Fragmenty pędu typu tTCL miały około 200 µm grubości i zachowywały areole. Skrót oznacza poprzeczną, cienką warstwę komórek. Rozmnażanie opierało się na aktywacji struktur zdolnych do wytwarzania nowych pędów, pozostających w tak niewielkim wycinku. [Manokari i wsp. 2024]
Na pożywce z cytokininą BAP aktywację uzyskano u 98,6% eksplantatów w najlepiej działającym wariancie. W etapie namnażania połączenie BAP i auksyny IAA dawało średnio 19,3 pędu na fragment, o średniej długości 3,5 cm. Doświadczenie miało trzy powtórzenia, po 24 eksplantaty dla wariantu. Wysokie stężenia regulatorów wiązały się z powstawaniem kalusa i zaburzoną budową pędów. Kalus jest masą komórek proliferujących poza zwykłą organizacją organu. [Manokari i wsp. 2024]
W etapie ukorzeniania najlepszy wariant dawał korzenie u 95,8% pędów. Następnie 92% roślin przeżyło aklimatyzację szklarniową. Autorzy podali przeżycie wszystkich już zahartowanych roślin po roku w ogrodzie, ale nie przedstawili liczebności tej końcowej grupy ani szczegółowych danych. Ostatni odsetek odnosi się do roślin, które wcześniej przeszły selekcję przez aklimatyzację. [Manokari i wsp. 2024]
Badanie dokumentuje wydajne rozmnażanie wybranego materiału w kontrolowanych warunkach. Podobieństwo pokroju do rośliny wyjściowej oceniano morfologicznie. Stabilność genomu i reprezentatywność dla dzikich populacji wymagają osobnych analiz. Uzyskany wynik opisuje rozwój regenerowanych roślin oraz ich przejście z pożywki do podłoża. [Manokari i wsp. 2024]
Skład chemiczny w osobnym dziale
W pracy Elansary’ego i współautorów z 2020 r. badano metanolowe ekstrakty pędów roślin uprawianych, opisanych między innymi jako F. horridus (obecnie F. peninsulae). Analizy obejmowały związki fenolowe i testy laboratoryjne aktywności ekstraktów. Materiał i zakres tych pomiarów przedstawia artykuł o ekstraktach ferokaktusów w dziale zastosowań. [Elansary i wsp. 2020] [2-WWW]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2006a, s. pliku 42]
Synonimy i nazwy w literaturze
Echinocactus peninsulae · Ferocactus horridus [2-WWW]