Ferocactus herrerae

Nazwa, pokrój i owoc

Plants of the World Online przyjmuje Ferocactus herrerae jako odrębny gatunek (dawniej także F. wislizeni var. herrerae albo F. wislizeni subsp. herrerae). Obie historyczne kombinacje odnoszą się w tym ujęciu do tej samej rośliny. Wyników dla F. herrerae można więc szukać pod tymi nazwami, zachowując odrębność od badań innych populacji F. wislizeni. [2-WWW]

Pojedynczy pęd przechodzi od kształtu kulistego do kolumnowego. Opis materiału w pracy o żyworodności podaje do około 2 m wysokości i 45 cm średnicy. Podłużny owoc ma 4–6 cm długości i 2,5–3 cm średnicy. Jego ściana pozostaje mięsista, natomiast komora z nasionami jest sucha. Po dojrzeniu nasiona leżą w niej luźno i mogą wysypywać się przez otwór u podstawy. Ta budowa ma znaczenie dla interpretacji kiełkowania wewnątrz owocu. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 45]

Równiny przybrzeżne i sezonowy rytm wody

Naturalny zasięg obejmuje południowo-zachodnią Sonorę, Sinaloa i zachodnią część Durango. Opracowanie terenowe z północnej Sinaloa opisuje rośliny na równinach przybrzeżnych oraz w obszarach górskich. Na wybrzeżu występują stanowiska okresowo zalewane i miejsca zasolone bez zalewania. Na fotografiach dokumentacyjnych widać osobniki wśród Jatropha cinerea, Maytenus phyllanthoides, Agave angustifolia i Suaeda nigra. Jest to konkretne otoczenie badanych stanowisk, a nie lista obligatoryjnych roślin towarzyszących. [2-WWW] [Aragón-Gastélum i wsp. 2013]

W rejonie doświadczenia opady skupiały się w lipcu, sierpniu i wrześniu. Autorzy przytoczyli około 237 mm rocznie dla San José oraz 391 mm dla Los Mochis. Są to dane klimatyczne opisujące dwa miejsca, z których korzystano w badaniu. Różnica opadów nakładała się na różnice podłoża i historii przesadzania roślin. Porównanie stanowisk wymaga więc uwzględnienia całego tego układu. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 45, 47]

Kiełkowanie jeszcze na roślinie matecznej

Żyworodność oznacza tutaj rozwój korzenia zarodkowego z nasiona pozostającego wewnątrz owocu. Powstająca siewka jest potomkiem rozmnażania płciowego. U F. herrerae zjawisko zachodzi mimo braku soczystego miąższu otaczającego nasiona. Autorzy rozważali, że odpowiednią wilgotność może zapewniać powietrze docierające do komory owocu. Źródła wody dla zarodka nie zmierzono bezpośrednio. Sucha komora owocu i mięsista ściana pozostają zatem odrębnymi elementami tego wyjaśnienia. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 50]

Aragón-Gastélum i współautorzy porównali trzy przesadzone grupy roślin. San José było stanowiskiem kontrolnym z 21 osobnikami. W Pueblito 19 roślin otrzymało dodatkowe podlewanie w porze suchej. W UAS posadzono 17 roślin pochodzących z niezasolonego terenu skalistego, po czym stosowano nawodnienie z dodatkiem wody morskiej. Owoce zbierano w latach 2007–2008, a w UAS tylko w 2008 r. W grupach nawadnianych każda roślina otrzymała łącznie 240 l płynu w sześciu porcjach. Wielkość ta opisuje eksperyment na dorosłych roślinach w gruncie. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 47]

W zestawieniu wyników z obu sezonów przynajmniej jeden owoc z kiełkującymi nasionami stwierdzono u 56% roślin kontrolnych i 82% roślin podlewanych. W UAS wszystkie dziewięć osobników, które wytworzyły owoce, miało owoce żyworodne. U pozostałych ośmiu roślin tej grupy wystąpiło obumieranie kwiatów lub owoców. Udział owoców żyworodnych wyniósł odpowiednio 7,6%, 16,7% i 43%. Autorzy stwierdzili statystyczną różnicę tego udziału między UAS a dwoma pozostałymi miejscami, natomiast dwa niższe wyniki należały do jednej grupy statystycznej. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 47, 49–50]

Większa częstość kiełkowania w owocu towarzyszyła w UAS mniejszej produkcji owoców. Średnio powstało tam około siedmiu owoców na roślinę owocującą, wobec około osiemnastu w dwóch pozostałych grupach w 2008 r. Każdy wariant reprezentowało jedno stanowisko, a pochodzenie i czas przesadzenia roślin różniły się. Badanie dokumentuje związek żyworodności z wilgotnymi i zasolonymi warunkami. Udział samych soli w powstawaniu tego zjawiska pozostaje spleciony z pozostałymi różnicami między miejscami. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 49–50]

Od owocu do odnowy populacji

Kiełkowanie wewnątrz owocu skraca część drogi między dojrzałym nasionem a siewką. Dla tego gatunku nadal pozostaje otwarte, jak często taka siewka opuszcza owoc, zakorzenia się i przeżywa w terenie. W przytoczonym doświadczeniu liczono owoce i obecne w nich kiełkujące nasiona. Autorzy nie porównali późniejszego przeżycia potomstwa żyworodnego i potomstwa ze zwykłego siewu. Ekologiczna korzyść żyworodności u F. herrerae wymaga więc danych o tych kolejnych etapach. [Aragón-Gastélum i wsp. 2013, s. 50–51]

Powiązane artykuły