Materiał do badań rozwoju
Pąki Disocactus speciosus zebrano z dzikich roślin w Reserva Ecológica del Pedregal de San Ángel przy UNAM w Meksyku. Pobierano pąki o długości 1 cm i 10 cm. Większe znajdowały się tuż przed otwarciem kwiatu. Porównywano je z materiałem D. eichlamii z kolekcji botanicznej. [Rosas-Reinhold i wsp. 2026, s.1022–1024]
Komórki listków okwiatu
W najmniejszych pąkach komórki obu gatunków były podobnej wielkości. Późniejszy rozwój D. speciosus obejmował dłuższy okres proliferacji i ekspansji komórek listków okwiatu. Porównanie obejmowało osobno listki wewnętrzne i zewnętrzne oraz powierzchnię epidermy i tkanki w przekrojach. [Rosas-Reinhold i wsp. 2026, s.1025–1029, ryc.3–4]
Geny związane ze wzrostem
Transkryptomy wskazały różnice ekspresji homologów genów związanych z regulacją wielkości organów. Obejmowały one BIG BROTHER, BIG PETALp i NAC100. Wyniki wyznaczają kandydatów do badań funkcjonalnych i pozostają powiązane z dwoma badanymi etapami rozwoju pąka. [Rosas-Reinhold i wsp. 2026, s.1029–1033]
Osiedlanie siewek na różnych podłożach
Nava-Bernabé i współautorzy porównali kiełkowanie pięciu kaktusów na glebie leśnej, skale lawowej, glebie nagromadzonej w koronie drzewa i korze dębu Quercus rugosa. Nasiona Disocactus speciosus pochodziły ze stanowiska badawczego i przed wysiewem skaryfikowano je chemicznie. W doświadczeniu terenowym tego gatunku podłoże wpływało na kiełkowanie, a przebieg śmiertelności siewek nie różnił się istotnie między podłożami. Dostarczenie nasion na każdą powierzchnię pozwalało badać etap po dotarciu nasienia. [Nava-Bernabé i wsp. 2025, s.635–641, Field experiment i Results]