Disocactus heterodoxus

Odrębność gatunku

Gómez-Hinostrosa i Hernández zestawili morfologię, dane zielnikowe oraz wyniki wcześniejszych badań molekularnych. Rozpoznali Disocactus heterodoxus jako odrębny gatunek. W starszej literaturze występował jako Heliocereus heterodoxus i Disocactus speciosus subsp. heterodoxus. Bieżące POWO przyjmuje rangę gatunku. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2023, s.79–88, POWO77249092-1] [2-WWW]

Budowa i rozpoznanie

Dorosłe pędy są cienkie i spłaszczone, zwykle dwukrawędziowe. Areole mogą mieć nieliczne ciernie albo być bez cierni. Kwiaty otwierają się za dnia i zwykle mają wąsko lejkowaty kształt. W opisie występują barwy od czerwonej i ciemnoróżowej do kremowobiałej, a zróżnicowanie jest częściowo związane z pochodzeniem geograficznym roślin. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2023, s.80–86]

Dojrzałe owoce pozostają jasnozielone i zawierają jasny miąższ. Na ich powierzchni wydłużone podaria przypominają żebra. Czarne nasiona mają osłonkę śluzową. Budowa owocu i nasienia uzupełnia rozpoznanie oparte na kwiecie i płaskim pędzie. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2023, s.83]

Lasy górskie

Udokumentowane stanowiska obejmują Chiapas w Meksyku oraz górskie obszary Gwatemali. Rośliny występują w lasach mglistych i wilgotnych lasach sosnowo-dębowych. Autorzy wiążą fragmentację siedlisk z potencjalnym zagrożeniem populacji i wymieniają stanowiska w obszarach chronionych, w tym rezerwacie El Triunfo. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2023, s.83–85]