Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus subandinus jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. [2-WWW]
Rozłożyste pędy i dwie grupy cierni promienistych
Roślina rozgałęzia się, tworząc rozkładające się cylindryczne pędy do 18 cm długości i 5,5 cm średnicy. Są zielone do ciemnozielonych. Zwykle osiem żeber dzieli się na drobne, zaokrąglone brodawki. Owalne areole początkowo mają skąpy jasny filc, który szybko zanika. [Böhnert i wsp. 2025, s. 407]
Ciernie centralne występują po najwyżej pięć. Jeden odstaje ku przodowi, a najdłuższy zakrzywia się ku wierzchołkowi pędu. Są drobno owłosione i szydłowate. Wśród promienistych opisano do siedmiu silniejszych oraz około ośmiu bardzo cienkich cierni. Cienkie układają się parami, są przejrzyste i igiełkowate. To połączenie odróżnia gatunek od A. decorus z liczniejszymi mocnymi cierniami centralnymi i silnymi cierniami promienistymi. [Böhnert i wsp. 2025, s. 394, 401, 403, 407]
Żółty kwiat i suchy owoc
Lejkowaty kwiat mierzy około 5 cm długości i 5,5 cm średnicy. Listki okwiatu są łopatkowate z krótkim ostrzem, żółte w dolnej części, wyraźnie ciemniejsze w górnej jednej trzeciej, czasem czerwonobrunatne. Szyjka słupka jest biała do bladoróżowej, a 10–14 łatek znamienia żółtawych do zielonkawych. Perykarpel ma szczecinki, włoski i bardzo mało wełny. [Böhnert i wsp. 2025, s. 407]
Beczułkowaty owoc ma około 1,5 cm długości i 2 cm średnicy. Jest ciemnozielony, z łuskami, szczecinkowatymi włoskami i białą wełną. Po dojrzeniu wysycha i otwiera się od podstawy. Czarnobrązowe nasiona mają zakrzywiony kształt i wymiary około 2,5 × 2 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 407]
Wapienne stanowiska w Malargüe
Rewizja określa gatunek jako endemit departamentu Malargüe w prowincji Mendoza, występujący na wysokości 1900–2500 m, często na skałach wapiennych. Autorzy wyróżniają tolerowanie wapiennego podłoża jako własną obserwację terenową w obrębie rodzaju. Nie przeprowadzili doświadczenia porównującego wzrost na substratach o różnym pH. Stanowisko naturalne opisuje więc siedlisko, bez ustalonej receptury mieszanki doniczkowej. [Böhnert i wsp. 2025, s. 407]
W analizach genomowych gatunek był siostrzany do wspólnej linii A. decorus i A. hibernus, z wysokim wsparciem tej relacji. Wspólne jasne znamiona i skąpe okrycie owoców wpisują te rośliny w sekcję Hiberni rewizji. Suche owoce A. subandinus zachowują przy tym różnicę wobec soczystych owoców A. hibernus. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401, 403, 406–407]