Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus spiniflorus jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. W dawnych publikacjach pojawia się jako Opuntia spiniflora, Erdisia spiniflora i Corryocactus spiniflorus. Rewizja morfologiczno-genomowa 2025 zachowuje go w Austrocactus, w osobnym podrodzaju Spiniflori. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]
Bulwiasty korzeń, kłącza i gładkie żebra
Roślina rozgałęzia się i rozkłada przy powierzchni podłoża. Nadziemne pędy są smukłe, cylindryczne, do 20 cm długości i około 2 cm średnicy, zielone do ciemnoczerwonych. Sześć do ośmiu żeber pozostaje gładkich, bez brodawek typowych dla pozostałych gatunków rodzaju. Okrągłe areole mają biały filc i drobne, szybko odpadające liście. [Böhnert i wsp. 2025, s. 413]
Ciernie centralne występują po 1–3, są gładkie, igiełkowate i skierowane na zewnątrz. Młode ciernie mają jaskrawoczerwoną podstawę. Do ośmiu cierni promienistych rozchodzi się na boki. Część podziemna obejmuje silny korzeń bulwiasty z przewężoną szyjką, do 20 cm długości, oraz kłącza i podziemne pędy. Tak rozbudowany pokrój opisano jako szczególną cechę tego gatunku. [Böhnert i wsp. 2025, s. 391, 413–414]
Kwiaty z dolnych areoli i żółte owoce
Kwiaty powstają na starszych, dolnych areolach pędów. Miseczkowaty kwiat mierzy około 7 cm długości i 7,5 cm średnicy. Łopatkowate listki okwiatu są białawe do żółtawych, a zewnętrzne czerwone. Szyjka słupka jest biała, zaś znamię ma około dziesięciu bladożółtych łatek. Zielony perykarpel ma drobne czerwonawe łuski, niewiele białej wełny i cienkie ciernie. [Böhnert i wsp. 2025, s. 391, 413–414]
Dojrzały owoc jest maczugowaty, około 5 cm długości i 2,5 cm średnicy, żółty, z niewielką liczbą krótkich cierni. Jego wnętrze jest silnie śluzowate. Czarne nasiona są szeroko zakrzywione, około 3 × 2 mm. W opisie gatunkowym rewizji łupina nasienna jest określona jako matowa. [Böhnert i wsp. 2025, s. 413–414]
Andy środkowego Chile i odrębna linia rodzaju
Rewizja umieszcza gatunek w chilijskim Región Metropolitana, w Andach Santiago i prowincji Cordillera. Dokumentacja obejmuje stanowiska z okolic Farellones, El Yeso i Lagunillas. Podany w dyskusji zakres wysokości wynosi około 1500–2300 m. Jest to występowanie terenowe, bez pomiaru temperatury bezpiecznego zimowania w Polsce. [Böhnert i wsp. 2025, s. 391–392, 414]
Analizy genomowe potwierdziły, że A. spiniflorus stanowi siostrzaną linię wszystkich pozostałych Austrocactus. Odmienność korzeni, żeber i miejsca powstawania kwiatów uzasadnia wyodrębnienie podrodzaju Spiniflori. Historyczne przenoszenie między Opuntia, Erdisia i Corryocactus odzwierciedlało trudność klasyfikacji samego pokroju. Rozległy zestaw markerów potwierdza bliższe pokrewieństwo z pozostałymi Austrocactus. [Böhnert i wsp. 2025, s. 389, 391, 413]
Uprawa w archiwalnym przeglądzie
Przegląd z prywatnego archiwum Konrada Szychowskiego zaleca dla omawianej grupy chłodny, suchy spoczynek przy 0–5°C, oszczędne podlewanie oraz przewiew. Rozmnażanie z odrostów ocenia jako łatwiejsze od siewu. Zakres 0–5°C opisuje zalecany spoczynek pod osłoną. Granicy mrozoodporności gatunku w tym materiale nie wyznaczono. [Sukulenty b.d.a, s. 4–6]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Romulski b.d., s. pliku 4] [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 11]
Synonimy i nazwy w literaturze
Opuntia spiniflora · Erdisia spiniflora · Corryocactus spiniflorus · Cereus hypogaeus · Echinocereus hypogaeus · Eulychnia clavata [2-WWW]