Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus philippii jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. Historyczne kombinacje obejmują Cereus philippii, Echinocactus philippii i Erdisia philippii. Rewizja 2025 zachowuje osobny gatunek A. hibernus, z którym te rośliny bywały mylone. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]
Pojedynczy pęd i ciernie
Pęd zwykle rośnie pionowo i samotnie. Jest cylindryczny, zielony, około 20 cm długości i 4 cm średnicy. Osiem do dziesięciu żeber dzieli się na małe owalne brodawki. Prawie okrągłe areole, około 4 × 4 mm, na młodym przyroście noszą kremowy filc. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401]
Trzy lub cztery gładkie ciernie centralne są skierowane na zewnątrz, mniej więcej na krzyż. Mogą być proste albo haczykowate. Dziewięć do dziesięciu przejrzystych cierni promienistych ma kształt igieł i leży mniej więcej parami. Od A. diamantinus roślinę odróżnia m.in. zwykle pojedynczy pęd i mniejsza liczba łatek znamienia. [Böhnert i wsp. 2025, s. 394, 397, 399, 401]
Kwiat i owoc
Lejkowaty kwiat mierzy około 4 cm długości i 3,5 cm średnicy. Listki okwiatu są łopatkowate, zakończone krótkim ostrzem, żółte z czerwonawym odcieniem. Szyjka słupka jest purpurowoczerwona, a znamię ma 7–9 purpurowych łatek. Ciemnozielony perykarpel nosi białą wełnę i delikatne szczecinki. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401]
Krótko owalny, zielony owoc ma około 1 cm. Pokrywają go szczecinki i biała wełna. Po dojrzeniu wysycha i otwiera się nieregularnie od podstawy. Szarobrązowe nasiona są zakrzywione, około 2 × 1,5 mm. Budowa suchych owoców i barwa znamienia pomagają rozdzielić ten gatunek od A. hibernus, którego opis obejmuje jasne znamiona i soczyste owoce. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401, 403, 406]
Doliny andyjskie i rozgałęzianie po uszkodzeniu
Rewizja wskazuje stanowiska w departamentach Tunuyán, Tupungato i San Carlos prowincji Mendoza, na wysokości 1900–2600 m. Rośliny zajmują piaszczystą glebę pomiędzy skałami, niskimi krzewami i trawiastą roślinnością. POWO zapisuje także środkowe Chile. Szczegółowy opis siedlisk tutaj odpowiada materiałowi rewizji, który koncentruje się na argentyńskich dolinach. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401] [2-WWW]
W naturze rośliny bywają uszkadzane przez bydło, co prowadzi do rozgałęzienia. Okazy w uprawie zazwyczaj pozostają pojedyncze. Pokrój rozgałęziony trzeba zatem zestawić ze śladami uszkodzenia oraz cechami kwiatu. Autorzy zachowują dotychczasowy lektotyp oparty na ilustracji z pierwotnego opisu, ponieważ nie znaleźli oryginalnego okazu. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Romulski b.d., s. pliku 4]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cereus philippii · Echinocactus philippii · Erdisia philippii · Echinopsis philippii [2-WWW]