Austrocactus nobilis

Nazwa i zakres gatunku

Austrocactus nobilis jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. W literaturze pojawia się także kombinacja Austrocactus bertinii subsp. nobilis. Rewizja 2025 zachowuje rangę gatunku i umieszcza go w sekcji Coxiani. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]

Duże brodawki i silne ciernie

Roślina rozgałęzia się i z wiekiem tworzy kępę. Pędy są wzniesione lub rozłożyste, cylindryczne do kolumnowych, 10–40 cm długości i 3,5–9 cm średnicy. Epidermis jest zielona, z czerwonawym odcieniem przy nasłonecznieniu. Dziewięć do jedenastu żeber dzieli się całkowicie na duże, wyraźne brodawki. Owalne areole mają około 8 × 10 mm i krótki beżowy lub szary filc. [Böhnert i wsp. 2025, s. 411]

Cztery do sześciu cierni centralnych jest bardzo mocnych, szydłowatych, prawie prostych, z pogrubioną podstawą i nalotem. Do dwudziestu igiełkowatych cierni promienistych leży parami, przeważnie poziomo. Ich duża liczba, wraz z masywnymi cierniami centralnymi i wielkością brodawek, należy do wyróżniających cech tego gatunku. [Böhnert i wsp. 2025, s. 393, 411]

Kwiat i wełnisty owoc

Miseczkowaty kwiat mierzy około 7 cm długości i 6,5 cm średnicy. Lancetowate listki okwiatu są ostro zakończone, bladożółte w dolnej części, wyżej różowe do brunatnoczerwonych. Szyjka słupka jest karminowoczerwona, a znamię ma 11–14 ciemnopurpurowych łatek. Zielony perykarpel jest gęsto okryty miękkimi białymi włoskami. [Böhnert i wsp. 2025, s. 411]

Beczułkowaty owoc ma 1,5–2 cm długości i 2–3 cm średnicy. Jest ciemnozielony, okryty białą wełną i cienkimi szczecinkami. Dojrzewając, wysycha i otwiera się od podstawy. Brunatnoczarne nasiona mają zakrzywiony kształt i wymiary około 1,6 × 2,2 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 411]

Pokrój zależny od miejsca wzrostu

Gatunek opisano z płaskowyżu na północ od Ingeniero Jacobacci w prowincji Río Negro. Zajmuje granitowy grys i szczeliny skał. Rośliny rosnące w szczelinach były mniejsze i miały mniej pędów od roślin z bardziej płaskiego terenu, które osiągały znaczne rozmiary. Rewizja dokumentuje tę zmienność jako część jednego gatunku. [Böhnert i wsp. 2025, s. 411]

W drzewach genomowych A. nobilis znajduje się blisko A. coxii i A. occidentalis, ale analiza głównych składowych markerów pokazuje bardziej złożone relacje. Autorzy rozważają możliwość przepływu genów z innymi liniami rodzaju. Taka pozycja jest wskazaniem do dodatkowych badań populacyjnych, przy zachowaniu dobrze rozpoznawalnego zestawu cech morfologicznych. [Böhnert i wsp. 2025, s. 389–391, 407, 411]

Powiązane artykuły