Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus implexus jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. Gatunek opisano w 2025 r. Starsze określenie Austrocactus intertextus sensu Spegazzini (1926) odnosiło się do tych roślin przez błędne zastosowanie nazwy. Właściwa nazwa A. intertextus z 1923 r. należy do historii A. coxii. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]
Krępy pęd i jasne ciernie
Roślina zwykle ma pojedynczy pęd, czasem się rozgałęzia. Pęd jest wzniesiony i krępo kolumnowy, do 25 cm długości, zwykle 4–5 cm, czasem do 10 cm średnicy. Dziesięć lub jedenaście wyraźnych żeber nosi drobne, mało wystające brodawki. Owalne areole, około 8 × 12 mm, na młodym przyroście mają biały filc. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Cztery do pięciu cierni centralnych jest gładkich, igiełkowatych, o pogrubionej podstawie. Około dziesięciu cierni promienistych rozchodzi się parami. Autorzy wskazują długie, pozbawione wyraźnego pigmentu ciernie jako cechę odróżniającą roślinę od najbliższych krewnych. Wymiary i barwa pędu trzeba zestawić z kwiatem oraz pochodzeniem okazu. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Kwiat i suchy owoc
Lejkowaty kwiat ma około 5 cm długości i podobną średnicę. Listki okwiatu są lancetowate i ostro zakończone, pastelowo różowe lub żółtawe. Szyjka słupka oraz 10–18 łatek znamienia mają barwę purpurową. Zielony perykarpel nosi łuski, miękkie białe włoski i niewiele szczecinek. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Kulisty owoc, około 12 × 12 mm, jest zielony, z białą wełną i niewielką liczbą miękkich szczecinek. Po dojrzeniu wysycha i otwiera się nieregularnie. Nasiona są czarnoszare, zakrzywione i spłaszczone, około 2,25 × 2 mm. Rośliny wyhodowane z nasion zachowywały zestaw cech morfologicznych przypisanych gatunkowi. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Strefa kontaktu i hipoteza pochodzenia
Zasięg opisany w rewizji obejmuje skaliste obszary południowej Río Negro i północnej Chubut. Leży między głównymi obszarami występowania A. bertinii i A. aonikenkensis. Materiał typu wybrano z okolic Talagapa, co wiąże nową nazwę z historyczną informacją o roślinach z tej miejscowości. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Analiza największej wiarygodności umieściła gatunek bliżej A. bertinii, a analiza koalescencyjna bliżej A. aonikenkensis. Razem z rozmieszczeniem i stabilnością cech potomstwa skłoniło to autorów do hipotezy utrwalonego pochodzenia mieszańcowego. Badanie nie dostarczyło osobnego testu admixtury ustalającego udział genomów domniemanych rodziców. Rozpoznawalność gatunku i niepewność dotycząca jego pochodzenia opisują różne aspekty tej samej linii. [Böhnert i wsp. 2025, s. 388–391, 399]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Austrocactus intertextus sensu Spegazzini (1926) [2-WWW]