Austrocactus hibernus

Nazwa i zakres gatunku

Austrocactus hibernus jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. POWO przyjmuje dwa podgatunki, nominatywny hibernus oraz robustior. W starszych kolekcjach podgatunek nominatywny bywał mylony z A. philippii. Rewizja 2025 rozdziela te gatunki na podstawie materiału nomenklatorycznego i cech roślin. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]

Podgatunek nominatywny i korzenie przybyszowe

Austrocactus hibernus subsp. hibernus ma rozgałęzione płożące pędy, wydłużone, często smukłe, około 10 cm długości i 2–3 cm średnicy. Wytwarza korzenie przybyszowe. Zielona epidermis może czerwienieć przy ekspozycji słonecznej. Siedem lub osiem żeber dzieli się na wydłużone owalne brodawki. Areole są okryte bladożółtym filcem. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]

Jednego do czterech cierni centralnych nie zawsze można wyraźnie oddzielić od pozostałych. Najwyższy zwykle nieregularnie zagina się ku górze. Pięć do ośmiu cierni promienistych rozchodzi się na boki. Dzwonkowaty kwiat ma około 5,5 cm długości i średnicy. Okwiat jest złotobrunatny do miedzianopomarańczowego, czasem złotożółty, a znamię ma 7–10 żółtych do bladożółtych łatek. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]

Zielony, beczułkowaty owoc dorasta do 2 cm długości. Jest delikatnie owłosiony, soczysty i śluzowaty w środku, a otwiera się nieregularnie. Matowe czarne nasiona przypominają przecinek i mierzą około 2,25 × 1,75 × 0,75 mm. Soczystość dojrzałego owocu odróżnia gatunek od wielu przedstawicieli rodzaju, których owoce wysychają. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]

Podgatunek robustior

Austrocactus hibernus subsp. robustior ma mocniejsze płożące pędy, do 20 cm długości i około 3 cm średnicy. Siedem do dziewięciu żeber dzieli się na zaokrąglone brodawki, a areole noszą gęsty kremowy filc. Ciernie centralne są cztery, sztywne, szydłowate. Promienistych jest 9–14, więcej niż w podgatunku nominatywnym. [Böhnert i wsp. 2025, s. 406] [2-WWW]

Lejkowaty kwiat, około 4,5 × 4,5 cm, ma złotożółte do pomarańczowych listki okwiatu. Znamię dzieli się na 6–8 jasnożółtych łatek. Owalny owoc, około 2,5 cm długości i 1,5 cm średnicy, jest oliwkowozielony do lekko czerwonobrunatnego, luźno okryty białymi szczecinkami i bardzo soczysty. Otwiera się nieregularnie. Czarne matowe nasiona mierzą około 2,5 × 2 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 406]

Stanowiska osłonięte i presja wypasu

W rewizji podgatunek nominatywny występuje po chilijskiej stronie Andów w regionie Maule oraz po stronie argentyńskiej w departamencie Minas w Neuquén i Malargüe w Mendozie. Zajmuje miejsca osłonięte, zwykle pod kamieniami lub małymi krzewami, w pobliżu zagłębień terenu i strumieni. Opis ten jest szerszy niż główny zapis zasięgu gatunku w POWO i wynika z konkretnych okazów oraz obserwacji autorów rewizji. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403, 406] [2-WWW]

Podgatunek robustior opisano z kamienistych stoków u południowo-zachodniego podnóża Cordillera del Viento, w południowej części departamentu Minas. Autorzy rewizji wskazują silną presję nadmiernego wypasu kóz i bardzo małą liczbę roślin na znanych stanowiskach. To terenowa ocena zagrożenia w źródle, bez przypisanej tu formalnej kategorii IUCN. [Böhnert i wsp. 2025, s. 406]

Uprawa w archiwalnym przeglądzie

Przegląd z prywatnego archiwum Konrada Szychowskiego zaleca dla omawianej grupy chłodny, suchy spoczynek przy 0–5°C, oszczędne podlewanie oraz przewiew. Rozmnażanie z odrostów ocenia jako łatwiejsze od siewu. Zakres 0–5°C opisuje zalecany spoczynek pod osłoną. Granicy mrozoodporności gatunku w tym materiale nie wyznaczono. [Sukulenty b.d.a, s. 4–6]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Romulski b.d., s. pliku 4]