Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus ferrarii jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. [2-WWW]
Niska kępa na skalnym podłożu
Pędy są krótkie, rozkładające się, cylindryczne, zwykle około 4 cm, czasem do 6 cm długości, i 2,5–3 cm średnicy. Mają kolor jasnooliwkowy do brunatnozielonego. Dziewięć lub dziesięć żeber dzieli się na płaskie, zaokrąglone brodawki. Owalne areole, około 3 × 6 mm, początkowo są okryte kremowym filcem. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
W areoli występuje zwykle jeden, czasem dwa ciernie centralne. Są odchylone, drobno owłosione i niekiedy lekko zakrzywione. Sześć lub siedem igiełkowatych cierni promienistych rozchodzi się nieregularnie. Układ drobnych pędów w kępie i dzwonkowaty kształt kwiatów odróżniają ten gatunek od bardziej wzniesionych A. diamantinus oraz A. praecox. [Böhnert i wsp. 2025, s. 394, 397, 399, 401]
Kwiat, owoc i nasiono
Kwiat ma około 3,5 cm długości i podobną średnicę. Listki okwiatu są łopatkowate, od zewnątrz brunatnoczerwone, od wewnątrz bladożółte z różowym odcieniem w górnej części. Szyjka słupka jest jasnożółta do różowej, a około dziesięciu łatek znamienia ciemnopurpurowych. Ciemnozielony perykarpel nosi szczecinki i włoski. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Prawie kulisty owoc ma około 1 cm średnicy i ciemnozieloną barwę. Jest okryty szczecinkami i włoskami. Dojrzewając, wysycha i otwiera się nieregularnie od podstawy. Czarnobrązowe, zakrzywione nasiona mierzą około 2 × 1,5 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Sierra del Tontal i północny skraj rodzaju
Potwierdzone stanowiska rewizji leżą w północnej części Mendozy, w departamencie Las Heras, na wysokości 2400–2900 m. Roślina zajmuje żwirowiska i szczeliny skał Sierra del Tontal. W tej pracy jest najdalej na północ występującym znanym przedstawicielem Austrocactus. Możliwość stanowisk w sąsiedniej prowincji San Juan wynika z dalszego przebiegu pasma, ale pozostaje przewidywaniem autorów. [Böhnert i wsp. 2025, s. 399]
Dane genomowe wiążą A. ferrarii z A. diamantinus w grupie miejscowych endemitów andyjskich o purpurowych znamionach. Położenie w grupie podaje pokrewieństwo, natomiast odrębność gatunków opiera się także na pokroju, kwiatach i geograficznym rozdzieleniu stanowisk. [Böhnert i wsp. 2025, s. 394, 399]