Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus decorus jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. [2-WWW]
Pędy i mocne ciernie
Roślina rozgałęzia się i z wiekiem tworzy kępę. Pędy są wzniesione lub rozkładające się, krótko cylindryczne do kolumnowych, zwykle do 20 cm, niekiedy 40 cm długości i do 8 cm średnicy. Około dziesięciu żeber dzieli się na wyraźne, prawie okrągłe brodawki. Owalne areole pokrywa filc. [Böhnert i wsp. 2025, s. 401]
Siedem cierni centralnych jest bardzo silnych, szydłowatych, z pogrubioną podstawą i delikatnym owłosieniem. Trzy kierują się na zewnątrz, cztery rozchodzą się na boki. Około dziesięciu cierni promienistych także ma mocną, szydłowatą budowę i leży parami po obu stronach areoli. Są lekko zakrzywione. Ten zestaw cech odróżnia roślinę od A. subandinus, którego część cierni promienistych jest znacznie cieńsza i przejrzysta. [Böhnert i wsp. 2025, s. 394, 401, 403, 407]
Kwiaty, owoce i nasiona
Lejkowaty kwiat ma około 6 cm długości i podobną średnicę. Szeroko łopatkowate listki okwiatu są żółte u podstawy, wyżej beżowe, cytrynowe, złote lub pomarańczowe. Szyjka słupka jest biaława do bladoróżowej, a 9–11 łatek znamienia bladożółtych do cielistych. Perykarpel nosi niewiele białej wełny i długie białe szczecinki. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]
Krótko owalny owoc, około 16 × 18 mm, jest zielony i delikatnie bruzdowany w górnej części. Po dojrzeniu wysycha, a następnie otwiera się nieregularnie od podstawy. Nasiona przypominają przecinek, mają ciemnobrązową do czarnej barwę i wymiary około 3 × 2 × 1 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]
Stanowiska i dwie formy pokroju
Rewizja opisuje gatunek w departamentach Chos Malal, Ñorquin i Pehuenches prowincji Neuquén. Zajmuje kamieniste stoki i grzbiety w otwartej, niskiej roślinności krzewiastej. W okolicach Chos Malal rośliny mają silniejsze, pionowo rosnące pędy. W południowym Ñorquin są mniejsze i bardziej rozłożyste. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]
Obie formy włączono do analizy markerów genomowych. Zostały powiązane z A. hibernus, tworząc odrębną linię rozpoznawalną także morfologicznie. Obserwacje potencjalnych mieszańców z A. elegans w południowej części rezerwatu Tromen pozostają hipotezą wymagającą dodatkowych badań. [Böhnert i wsp. 2025, s. 403]