Nazwa i zakres gatunku
Austrocactus bertinii jest nazwą przyjętą w Plants of the World Online, weryfikowanej 10 października 2026 r. Dawne nazwy Austrocactus patagonicus i A. dusenii są jego synonimami. Rewizja 2025 zachowuje to połączenie i porządkuje typy nomenklatoryczne obu historycznych nazw. [2-WWW] [Böhnert i wsp. 2025, rekord taksonomiczny i opis gatunku w rewizji 2025]
Wzniesiony pęd i ciernie
Pęd jest zwykle pojedynczy, ciemnozielony, maczugowaty do kolumnowego. Rewizja opisuje długość około 40 cm, niekiedy do 80 cm, i średnicę do 10 cm. Dziesięć do dwunastu żeber dzieli się na mało wystające brodawki. Owalne areole na młodym przyroście mają kremowy filc. Cztery silne ciernie centralne są zazwyczaj proste i szydłowate, jeden skierowany na zewnątrz, jeden ku górze i dwa na boki. Cierni promienistych jest do 15. [Böhnert i wsp. 2025, s. 396]
Barwa i budowa organów rozrodczych
Szeroko lejkowaty lub miseczkowaty kwiat mierzy około 5,5 cm długości i 4,5 cm średnicy. Listki okwiatu są szeroko lancetowate, z wyraźnym końcem i delikatnie strzępiastym brzegiem. U podstawy są kremowe, wyżej różowe lub cieliste, a na zewnętrznej stronie mają brunatnoróżowy pasek środkowy. Szyjka słupka przechodzi od bladoróżowej do magentowej. Znamię dzieli się na 12–14 ciemnopurpurowych łatek. [Böhnert i wsp. 2025, s. 396]
Ciemnooliwkowy perykarpel ma niewiele wełny i szczecinek, z długimi miękkimi szczecinkami na brzegu. Owoc jest beczułkowaty, około 13 × 14 mm, ciemnozielony do bakłażanowego. Po dojrzeniu wysycha i otwiera się nieregularnie od podstawy. Nasiona są ciemnoszarobrązowe, spłaszczone i zakrzywione, około 2 × 2 × 1 mm. [Böhnert i wsp. 2025, s. 396]
Monte i doliny rzeczne
W rewizji zasięg obejmuje północną Santa Cruz, Chubut i Río Negro wzdłuż Atlantyku oraz doliny rzek Río Negro, Río Colorado, Río Neuquén i Río Grande w prowincjach Río Negro, La Pampa, Neuquén i Mendoza. Gatunek rośnie w roślinności Monte. POWO podaje szerszy zasięg sięgający południowego Chile, dlatego przedstawiony tu szczegółowy opis rozmieszczenia zachowuje zakres materiału przeanalizowanego przez Böhnerta i współautorów. [Böhnert i wsp. 2025, s. 396–397] [2-WWW]
Rozpoznawanie nazwy w dawnych materiałach
Nazwa Cereus bertinii powstała z opisu rośliny uprawianej, bez zachowanego pierwotnego okazu. W rewizji wybrano neotyp, czyli okaz zastępujący brakujący materiał oryginalny. Dla Cereus patagonicus wyznaczono lektotyp z historycznego materiału z Chubut. Te decyzje wiążą dawne nazwy z konkretnymi roślinami i ułatwiają ocenę starszych fotografii oraz opisów. [Böhnert i wsp. 2025, s. 396–397]
Uprawa w archiwalnym przeglądzie
Przegląd z prywatnego archiwum Konrada Szychowskiego zaleca dla omawianej grupy chłodny, suchy spoczynek przy 0–5°C, oszczędne podlewanie oraz przewiew. Rozmnażanie z odrostów ocenia jako łatwiejsze od siewu. Zakres 0–5°C opisuje zalecany spoczynek pod osłoną. Granicy mrozoodporności gatunku w tym materiale nie wyznaczono. [Sukulenty b.d.a, s. 4–6]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Romulski b.d., s. pliku 4, 6]
Synonimy i nazwy w literaturze
Austrocactus patagonicus · Austrocactus dusenii · Cereus bertinii · Echinocereus bertinii · Echinocactus bertinii [2-WWW]