Armatocereus godingianus

Dwa ujęcia krótko ociernionych roślin

POWO przyjmuje Armatocereus godingianus i dwa podgatunki, typowy oraz subsp. brevispinus (Madsen) D.R.Hunt. Nazwa Armatocereus brevispinus Madsen jest synonimem drugiego. Loaiza i Roque Gamarra w 2016 r. przedstawili go jako odrębny gatunek. Poniższy opis zachowuje zakres krótko ociernionego materiału brevispinus. [2-WWW] [2-WWW] [Loaiza i Roque Gamarra 2016, rekordy POWO 19744-2 i 1160479-2, 12 października 2026, s. 35, 37–38]

Pędy, areole i krótkie ciernie podgatunku

Opis brevispinus przedstawia roślinę o wysokości 8–10 m, ze zdrewniałym pniem o średnicy 15–50 cm. Ciemnozielone odcinki pędów mają 40–80 cm długości, 7–12 cm średnicy i 4–8 żeber. Kolejne przewężenia wiążą się z rocznym wzrostem. Szeroko owalne, jasnobrunatno wełniste areole mają 4–7 mm szerokości i leżą w odstępach 2–5 cm. [Loaiza i Roque Gamarra 2016, s. 37]

Cierń centralny jest krótki, ma 2–7 mm długości i ciemny koniec. Z areoli wyrasta też 7–10 cierni radialnych skierowanych w różne strony. Są to cechy odróżniające materiał brevispinus w przedstawionym opisie. Klucz autorów podaje dla silniej ociernionego A. godingianus cierń centralny o długości 1–5 cm, co oddaje różnicę między omawianymi ujęciami. [Loaiza i Roque Gamarra 2016, s. 37–38, klucz]

Kwiaty, owoce i nasiona podgatunku

Pojedyncze lejkowate kwiaty brevispinus są ustawione poziomo. Opis podaje 8 cm długości i 6 cm szerokości. Zewnętrzne części okwiatu są zielone, gładkie i odgięte, a wewnętrzne białe, z zaokrąglonym końcem. Na okwiecie znajdują się drobne przysadki o długości 1–5 mm. Zielony, jajowaty owoc ma 7–10 cm długości i krótkie brunatnożółte ciernie. Liczne czarne nasiona są jajowate do nerkowatych. [Loaiza i Roque Gamarra 2016, s. 37–38]

Stanowiska z Ekwadoru i okaz z Peru

Loaiza i Roque Gamarra podają dla brevispinus suche doliny, skaliste zbocza i zarośla południowego Ekwadoru oraz północnego Peru, na wysokości 800–2000 m. Nowy dla ich opracowania zapis z Peru pochodził z okazu zebranego w 1964 r. przy drodze do Ayabaca w Piura, na wysokości 1700 m. Materiał Hutchison i Wright 6670 znajdował się w zielniku USM i został ponownie oznaczony podczas przeglądu kolekcji. [Loaiza i Roque Gamarra 2016, s. 37, 40, ryc. 3]

Rekord POWO podgatunku podaje Loja w Ekwadorze. Publikacja z 2016 r. dostarcza odrębnego, udokumentowanego zapisu z Peru. Model potencjalnego zasięgu w tej pracy wskazuje obszary o podobnych warunkach środowiskowych. Zasięg modelowany pozostaje propozycją do sprawdzenia w terenie, odrębną od lokalizacji znanych okazów. [2-WWW] [Loaiza i Roque Gamarra 2016, rekord POWO 1160479-2, 12 października 2026, s. 36–40, ryc. 7]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Burghardt 2005b, s. pliku 16]