Pelecyphora vivipara

Nazwa i rozmieszczenie

Pelecyphora vivipara jest w POWO przyjętym gatunkiem o naturalnym zasięgu od południowej Kanady do północnego Meksyku. Nazwę w tym rodzaju opublikowano w 2022 r. (wcześniej Escobaria vivipara). POWO ujmuje dawne var. arizonica i var. neomexicana w obrębie przyjętego gatunku. [2-WWW]

Chemia badanych nasion

Chen i współautorzy opisali wysoką zawartość typowej ligniny G/S w nasionach materiału oznaczonego jako Escobaria vivipara, z oznaczeniami arizonica i neomexicana (obecnie Pelecyphora vivipara). G i S oznaczają jednostki guajakolowe i syringylowe. Wynik odnosi się do tych partii nasion, wyróżnianych przez autorów za pomocą dawnych nazw wewnątrzgatunkowych. [Chen i wsp. 2013, s. 206–208; zestawienie materiału i opis ryc. S2]

Badanie mikroskopowe materiału arizonica służyło porównaniu z nasionami o ligninie 5H lub niewykrywalnej ligninie. Intensywność autofluorescencji okrywy nie odwzorowywała prosto ilości tego polimeru. Chemiczny typ ścian rozpoznawano łącznie metodami rozkładu, NMR i mikroskopii. [Chen i wsp. 2013, s. 207–209, ryc. 5]

Zamarzanie materiału historycznie określanego jako deserti

Nobel badał w 1981 r. Pelecyphora vivipara (w publikacji Coryphantha vivipara var. deserti) z Mercury Valley w Nevadzie. Plants of the World Online umieszcza tę historyczną odmianę w synonimii gatunku P. vivipara. Pochodzenie z jednego stanowiska pozostaje istotne przy ocenie wyników mrozowych. [Nobel 1981, s. 194–195; POWO, 11 października 2026] [2-WWW]

W laboratoryjnych ekspozycjach przez dziewięć godzin nocy przeżyło pięć z pięciu roślin przy −12°C, trzy z pięciu przy −15°C i żadna z pięciu przy −20°C. Przeżycie określano przez powrót dodatniego nocnego bilansu CO₂ w ciągu dwóch miesięcy. Rośliny poddawano kolejnym próbom po odzyskaniu dodatniej wymiany gazowej. U ocalałych po −15°C przez pierwszych dziesięć nocy nie stwierdzano dodatniego pobierania CO₂, a po dwóch miesiącach aktywność nadal wynosiła około połowy wartości początkowej. [Nobel 1981, s. 195–196, ryc. 1–2]

Lód, odwodnienie komórek i hartowanie

Przy powolnym chłodzeniu pęd pozostawał przechłodzony do około −6°C, po czym uwolnienie ciepła wskazywało na powstawanie lodu. Autor interpretował je jako zamarzanie wody poza protoplastami. Komórki traciły wodę i kurczyły się wraz ze spadkiem temperatury. Obserwacje barwienia żywych komórek i plazmolizy wiązały przeżycie z tolerancją tego odwodnienia. Sam zmierzony potencjał osmotyczny soku obniżał temperaturę zamarzania tylko o około 0,9°C. [Nobel 1981, s. 196–198, ryc. 3–4]

Stopniowe tygodniowe obniżanie temperatury utrzymywania roślin z 30 do −10°C przesuwało temperaturę powodującą 50% spadek zdolności komórek do przyżyciowego barwienia z około −10 do −17°C. Hartowanie oceniono na poziomie komórek, przez zmianę przyjętego wskaźnika żywotności. Wynik odnosi się do warunków laboratoryjnych, z określonym czasem ekspozycji i wcześniejszą temperaturą utrzymywania roślin. [Nobel 1981, s. 196–198]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktologia 2009b, s. pliku 9] [Neciu b.d., s. pliku 1] [Sukulenty b.d.b, s. pliku 3] [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 7] [Modrakowski 2005, s. pliku 44] [Anonim b.d.r, s. pliku 99]