Rozprzestrzenianie przez człony
Łatwo rozdzielające się człony umożliwiają odnowienie wegetatywne. Mogą przemieszczać się z udziałem zwierząt, pod wpływem grawitacji lub wody. Rozmieszczenie gatunku zależy więc zarówno od warunków przeżycia, jak i od skuteczności transportu propagul oraz konkurencji z pozostałą roślinnością. [Loik i Nobel 1993b]
Aktualny POWO wskazuje zasięg od Kanady po północną, zachodnią i środkową część USA. Szeroka rozpiętość klimatyczna umożliwiła porównanie populacji pochodzących z miejsc różniących się zimowymi temperaturami. W badaniu Loika i Nobla ten materiał przeniesiono do jednolitych warunków doświadczenia. [2-WWW] [Loik i Nobel 1993b]
Aklimatyzacja do chłodu
Dwadzieścia populacji porównywano po przejściu z temperatur dnia i nocy 25/15°C do 5/−5°C. Po czternastu dniach stwierdzono wyraźny wzrost tolerancji zamrażania, którego wielkość różniła się między populacjami. Odporność i zdolność aklimatyzacji korelowały z klimatem miejsc pochodzenia, m.in. z minimalnymi temperaturami zimowymi. [Loik i Nobel 1993b]
W czasie aklimatyzacji człony traciły przeciętnie około jednej trzeciej zawartej w nich wody, a ich grubość malała. Odwodnienie obejmowało również miękisz asymilacyjny. Ciśnienie osmotyczne rosło w stopniu zgodnym w dużej mierze z zagęszczeniem już obecnych substancji rozpuszczonych; wyniki nie wskazywały na jednolity, duży przyrost całej ich puli. [Loik i Nobel 1993b]
Śluz i zróżnicowanie mechanizmów
W doświadczeniu zawartość śluzu w członach O. fragilis malała podczas aklimatyzacji. Odróżniało to reakcję od części wcześniej badanych opuncji. Autorzy rozważali m.in. znaczenie śluzu dla przemieszczania wody i możliwość wykorzystywania jego składników w przemianach metabolicznych; tych alternatyw nie rozstrzygnięto jednym pomiarem. [Loik i Nobel 1993b]
Jak porównywać wyniki mrozoodporności
Wartości laboratoryjne dotyczą określonej długości aklimatyzacji, tempa i czasu zamrażania oraz kryterium uszkodzenia komórek. Właściwości materiału z Virden w Manitobie nie reprezentują automatycznie każdej populacji. Szczegółowe wyniki doświadczeń należy czytać razem z tymi warunkami i pochodzeniem roślin. [Loik i Nobel 1993b]
Wyniki doświadczeń nad zimowaniem
W porównaniu dwudziestu populacji po 14 dniach w temperaturach dnia i nocy 5/−5°C LT₅₀ wynosiło od −15,6°C dla Princeton w Kolorado do −48,9°C dla Virden w Manitobie. Na populację przypadało pięć członów, a próbki pozostawały przez godzinę w temperaturze testowej. Oceniano zdolność żywych komórek do barwienia, a nie brak uszkodzeń całej rośliny. Wszystkie wyniki zawiera tabela 20 populacji. [Loik i Nobel 1993b, tab. 2]
U materiału z Saskatchewan zimowe człony miały LT₀ −50°C w teście kontrolowanego zamrażania z wcześniejszym zainicjowaniem lodu. Uszkodzenia oceniano po czterech tygodniach, przy co najmniej pięciu członach na temperaturę i trzech powtórzeniach. Nowe czerwcowe przyrosty ginęły już po zamrożeniu przy −3,5°C. Zimowa tolerancja nie opisuje więc odporności świeżego przyrostu. [Ishikawa i Gusta 1996]
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Bydgoski Klub Miłośników Kaktusów 2002, s. pliku 10] [Anonim b.d.r, s. pliku 121] [Sukulenty b.d.b, s. pliku 2, 3] [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 7] [Modrakowski 2005, s. pliku 46, 47]