Nazwa i pęd
POWO przyjmuje Ferocactus townsendianus jako gatunek. Dawne nazwy F. peninsulae var. townsendianus i F. peninsulae subsp. townsendianus są jego synonimami. Materiał oznaczony jedną z tych kombinacji pozostaje więc związany z tą kartą. Aktualny F. peninsulae ma odrębny rekord i zakres nazwy. [2-WWW]
Protolog opisuje krótki, walcowaty pęd o około szesnastu, często skręconych żebrach. Duże areole są od siebie oddalone. Ciernie promieniste są przeważnie nitkowate. Jeden z cierni środkowych bywa wygięty lub hakowaty. Kwiaty mają 5–6 cm długości, a wewnętrzne listki okwiatu różowy pas i zielonkawożółte brzegi. [Britton i Rose 1922, s. 127]
Południowa Baja California
Naturalny zasięg obejmuje południową Baja California. Materiał typu zebrano na wyspie San José w Zatoce Kalifornijskiej. W historycznym opisie roślina rosła blisko wybrzeża na suchych płaskowyżach pośród pustynnych krzewów. Nasiona do współczesnego doświadczenia zbierano w czerwcu 2012 r. w kilku miejscach stanu Baja California Sur. Oznaczenie materiału w metodach brzmiało F. peninsulae var. townsendianus. [2-WWW] [Britton i Rose 1922] [López-Urrutia i wsp. 2014]
Nasiono po przerwie w dostępie do wody
López-Urrutia i współautorzy kiełkowali nasiona w 30°C przy 12-godzinnym fotoperiodzie, na wilgotnej bibule. Na szalce umieszczano 25 nasion. Jeden wariant przygotowania obejmował 72 h w warunkach kiełkowania, a następnie suszenie przez cztery, piętnaście lub siedemdziesiąt dni. Drugi wariant zawierał od jednego do trzech krótszych cykli, z 24 h nawodnienia i czterema dniami suszenia. Ponowne zwilżenie następowało po zakończeniu przygotowania. [López-Urrutia i wsp. 2014, s. 92–94]
Średni czas kiełkowania skrócił się z około ośmiu do około czterech dni. Efekt utrzymywał się również po najdłuższej, siedemdziesięciodniowej przerwie w nawodnieniu. W porównaniu molekularnym użyto jednego cyklu 72 h nawodnienia i czterech dni suszenia. RNA i białka izolowano z nasion oraz dwudniowych siewek. Profil całkowitego RNA zachowywał podobny układ po zabiegu, a rozmieszczenie i intensywność części plam białkowych na żelu różniły się od kontroli. [López-Urrutia i wsp. 2014, s. 93–96]
Autorzy wykryli 321 plam białkowych. Dla 37 zaproponowali możliwe tożsamości na podstawie masy i punktu izoelektrycznego, czyli pH, przy którym białko ma zerowy ładunek netto. Wśród kandydatów znajdowały się białka zapasowe, elementy szlaku ubikwitynacji i regulatory wykorzystania zapasów. Takie dopasowanie pozwala sformułować hipotezę o mechanizmie pamięci. Praca nie potwierdzała tych tożsamości sekwencjonowaniem peptydów. Dokładny przebieg i granice tego wnioskowania przedstawia artykuł o pamięci nawodnienia. [López-Urrutia i wsp. 2014, s. 93, 96–98]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Gorelick 2007, s. pliku 2] [Kaktusy i Inne 2006a, s. pliku 42]
Synonimy i nazwy w literaturze
Ferocactus peninsulae var. townsendianus · Ferocactus peninsulae subsp. townsendianus [2-WWW]