Austrocactus

Zmienny kaktus południowej Patagonii o krótkich, mocno cierniowanych pędach i różowych lub purpuroworóżowych kwiatach. Zajmuje równiny rozciągające się między wybrzeżem Atlantyku a podnóżem Andów.

Wzniesiony kaktus patagońskich równin i dolin rzecznych. Dojrzały pęd może przyjąć maczugowaty lub kolumnowy kształt, a kwiat ma kremową podstawę i różowe końce okwiatu. W starszych opracowaniach pojawia się również jako Austrocactus patagonicus.

Rozgałęziający się kaktus południowej Argentyny. Bieżące POWO obejmuje w nim trzy podgatunki, które różnią się budową znamienia i owocu. Różowo kwitnący podgatunek longicarpus jest w rewizji genomowej z 2025 r. traktowany jako osobny gatunek.

Silnie cierniowany kaktus z kamienistych stoków północnej Neuquén. Starsze rośliny tworzą kępy, a ich żółte do pomarańczowych kwiaty mają jasne znamię słupka. Gatunek opisano w rewizji z 2025 r.

Rozgałęziający się kaktus z Pampa del Diamante w prowincji Mendoza. Krótkie zielone pędy noszą wyraźnie owłosione ciernie centralne, a kwiat łączy jasną podstawę okwiatu z różowymi lub czerwonymi końcami.

Niewielki kaktus z wulkanicznego podłoża okolic Tromen w Neuquén. Kulisty do wydłużonego pęd łączy się z szerokimi, filcowatymi areolami i kwiatem o żółtej podstawie oraz częstych morelowych końcach listków okwiatu.

Drobny kaktus tworzący niskie kępy w szczelinach skał i żwirowiskach Sierra del Tontal. Dzwonkowate kwiaty mają bladożółte wnętrze przechodzące w róż przy końcach listków i ciemnopurpurowe znamię.

Rozgałęziający się kaktus andyjski o płożących pędach, złotych do miedzianopomarańczowych kwiatach i soczystych owocach. Dwa podgatunki różnią się rozmiarem pędów oraz liczbą cierni i łatek znamienia.

Kaktus skalistych obszarów środkowej Patagonii, o krępych pędach i długich jasnych cierniach. Jego różne położenie w dwóch analizach genomowych wskazuje na złożoną historię pokrewieństwa z Austrocactus bertinii i Austrocactus aonikenkensis.

Mocno cierniowany kaktus z płaskowyżu na północ od Ingeniero Jacobacci w Río Negro. Dorosłe rośliny mogą tworzyć rozległe kępy, a ich duże kwiaty mają ciemnopurpurowe znamię i kremowożółtą podstawę okwiatu.

Rozgałęziający się kaktus zachodniej Chubut i skrajnej północy Santa Cruz. Kwiat ma zwykle czerwone znamię, a owoc jest gęsto okryty wełną i brunatnymi szczecinkami. Rewizja genomowa z 2025 r. nadała nazwę tej zmiennej grupie roślin.

Bardzo drobny kaktus ze skał wulkanicznych na wschód od Domuyo. Ponad podłożem widać głównie krótkie, niemal kuliste części pędów, podczas gdy kwiat może być większy od pojedynczego pędu.

Kaktus andyjskich dolin Mendozy o zwykle pojedynczym, wzniesionym pędzie. Żółtawy okwiat z czerwonawym odcieniem otacza purpurowe znamię. Rośliny uszkodzone przez bydło mogą rozgałęziać się inaczej niż okazy uprawiane.

Niewielki, zwykle pojedynczy kaktus ze szczelin skał wulkanicznych na obrzeżu La Payunia. Ciemne pędy z haczykowatymi cierniami centralnymi wytwarzają pastelowożółte do bladoróżowych kwiaty o purpurowym znamieniu.

Andyjski kaktus środkowego Chile z silnym korzeniem bulwiastym i kłączami. Smukłe pędy mają gładkie żebra, kwiaty powstają także w starszych dolnych areolach, a dojrzałe owoce są żółte i śluzowate.

Rozłożysty kaktus andyjski z departamentu Malargüe w Mendozie. Kwiaty są głównie żółte, z jaśniejszym znamieniem, a wśród stanowisk wyróżniają się skały wapienne. Rewizja łączy gatunek z Austrocactus decorus i Austrocactus hibernus.