Trzy linie rozwojowe

Analiza dwóch odcinków chloroplastowego DNA, opublikowana w 2019 roku, wyodrębniła trzy główne grupy. Pierwsza połączyła T. bonnieae, T. molinensis i T. recurvatus z parą T. nigrispinus–T. verschaffeltii. Drugą tworzył T. aulacothele (w pracy T. weberi). Trzecia obejmowała między innymi T. articulatus, T. alexanderi i T. aoracanthus. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]

Do rodzaju włączono zatem rośliny opisywane wcześniej w Puna, Maihueniopsis, Cumulopuntia i Austrocylindropuntia. Podobieństwo samych członów bywa wynikiem przystosowania do zbliżonych warunków. W badaniu zestawiono je z cechami owoców, osłon nasion, korzeni i liści oraz z liczbami chromosomów. [Las Peñas i wsp. 2019]

Pędy, owoce i nasiona

Rośliny tworzą oddzielne człony o różnej trwałości połączeń. U części gatunków człon łatwo odpada i może dać początek nowej roślinie. U innych zespolenie pozostaje mocne, a rozgałęzione kępy rosną bez częstego rozpadu. Gatunki geofityczne gromadzą znaczną część biomasy pod ziemią w zgrubiałych korzeniach. [Las Peñas i wsp. 2019] [Almirón i wsp. 2016] [Almirón i wsp. 2019]

Suche, otwierające się owoce i nasiona w korkowatej osłonie charakteryzują dużą część rodzaju. U T. nigrispinus, T. verschaffeltii i T. recurvatus owoce są mięsiste i pozostają zamknięte. U tych roślin budowa otaczającej nasiono tkanki również odbiega od typowego korkowatego układu. [Las Peñas i wsp. 2019]

Chromosomy i rozmnażanie klonalne

Podstawowa liczba chromosomów wynosi x = 11. Obok diploidów z 2n = 22 występują rośliny z wielokrotnie powiększonym zestawem. U materiału oznaczonego jako T. aoracanthus policzono 242 chromosomy, a u roślin opisanych jako T. paediophilus, obecnie łączonych z tym gatunkiem, 319. Wyniki dotyczą konkretnych okazów i dawnych jednostek taksonomicznych. [Las Peñas i wsp. 2019] [2-WWW]

U T. aoracanthus badano wytrzymałość połączeń między członami i transport oderwanych fragmentów z wodą opadową. Pękanie połączenia umożliwia oddzielenie propaguli, a jej dalsze przemieszczenie zależy od rzeźby podłoża, kolejnych opadów i zatrzymania przez roślinność. [Almirón i wsp. 2016] [Almirón i wsp. 2019]

Nazwy w kolekcji i publikacjach

Aktualna nazwa T. aulacothele obejmuje rośliny znane z większości wcześniejszych prac jako T. weberi. Podgatunek T. aulacothele subsp. deminutus odpowiada badanej dawniej odmianie T. weberi var. deminutus. POWO zachowuje natomiast T. abditus jako osobny gatunek. W karcie każdego taksonu podano nazwę z cytowanej pracy. [2-WWW] [Las Peñas i wsp. 2019] [Kiesling i wsp. 2023]