Tephrocactus nigrispinus

Pędy i kwiaty

W porównaniu morfologicznym roślina miała lekko zgrubiałe korzenie, prawie walcowate człony i igłowate ciernie. Liście utrzymywały się dłużej niż u gatunków z szybko opadającymi liśćmi. Połączenia członów były mocne, co sprzyja zachowaniu rozgałęzionego pokroju. [Las Peñas i wsp. 2019, załącznik 1]

Czerwone kwiaty rozwijają się na członach należących do rośliny o odmiennej sylwetce niż typowe kuliste T. geometricus czy T. alexanderi. Owoc jest mięsisty i pozostaje zamknięty w dojrzałości. Nasiono otacza twarda osłona o nierównej powierzchni. [Las Peñas i wsp. 2019]

Stanowiska i dawne ujęcie

W opracowaniu z 2019 roku uwzględniono materiał z wysokich położeń Boliwii i północno-zachodniej Argentyny, w tym Jujuy. Autorzy analizowali związek z T. verschaffeltii. Oba gatunki łączyły stosunkowo duże, trwalsze liście, czerwonawe kwiaty i mięsiste owoce. [Las Peñas i wsp. 2019]

Nazwa Maihueniopsis nigrispina jest obecnie synonimem Tephrocactus nigrispinus. Aktualne ujęcie zachowuje rangę gatunku, z podgatunkami ujętymi w bazie taksonomicznej atlasu. Wyniki starszych doświadczeń odnoszą się do oznaczonego materiału bez automatycznego rozciągania ich na każdy podgatunek. [2-WWW] [Las Peñas i wsp. 2019]

Zestaw chromosomów

Badane rośliny miały 2n = 44. W analizie zawartości DNA stwierdzono ponadto endopolyploidię w komórkach somatycznych. W połączeniu z danymi chloroplastowymi i budową nasion wynik ten poszerzył charakterystykę gatunku poza cechy widoczne na zewnątrz pędu. [Las Peñas i wsp. 2019, tabela 2]