Dwa gatunki i odrębna linia ewolucyjna

Rodzaj obejmuje Maihuenia patagonica i M. poeppigii. W klasyfikacji de Vosa i współautorów z 2025 roku stanowi jedyny rodzaj podrodziny Maihuenioideae. Dawne umieszczanie go obok szeroko rozumianej Pereskia wynikało między innymi z obecności liści. Dzisiejsze wydzielenie opiera się na analizach pokrewieństwa całej rodziny. [2-WWW] [de Vos i wsp. 2025]

Historia nazewnictwa zaczynała się od opisów w Opuntia i Pereskia. Leuenberger zestawił dawne nazwy, okazy zielnikowe i obserwacje roślin żywych. Liczne nazwy, takie jak M. tehuelches czy M. albolanata, odnoszą się w obecnym ujęciu do M. patagonica, a M. philippii do M. poeppigii. [Leuenberger 2008] [2-WWW]

Liście, poduszka i miękkie osie pędu

Oba gatunki rozrastają się przez silne rozgałęzianie. M. poeppigii tworzy zwartą, zieloną poduszkę, w której sąsiednie gałęzie i liście stykają się ze sobą. U M. patagonica układ gałęzi jest luźniejszy, a starsze osie mogą zawierać rozległe martwe odcinki. W badanym materiale dolne gałęzie obu gatunków leżały na ziemi albo były częściowo zasypane piaskiem i wytwarzały korzenie przybyszowe. [Mauseth 1999, s. 308]

Wąskie liście mają przekrój zbliżony do okrągłego. Aparaty szparkowe występują wokół ich obwodu, podobnie jak tkanka asymilacyjna. W pędach epiderma wcześnie ustępuje korkowicy. Przy zagłębionych areolach pozostają jednak niewielkie obszary skórki z aparatami szparkowymi, nad miękiszem zawierającym chloroplasty. Budowa ta opisuje możliwość lokalnej wymiany gazowej, bez pomiaru jej udziału w bilansie całej rośliny. [Mauseth 1999, s. 308–313]

Drewno przewodzące i tkanki magazynujące

Pędy zawierają dużo miękiszu i komórek śluzowych. W drewnie występują wąskie naczynia oraz cewki z szerokimi pierścieniowatymi lub spiralnymi zgrubieniami ścian. Między zgrubieniami pozostają odcinki bardziej podatne na odkształcenie. Taka organizacja pozwala powiązać funkcję przewodzenia z pracą tkanek kurczących się podczas suszy. [Mauseth 1999]

U starszych M. patagonica pojawiają się grupy włókien i pasma kory wewnątrz drewna. M. poeppigii zachowuje znacznie bardziej miękką budowę. Te różnice oraz odmienny sposób rozgałęziania opisują dwa rozwiązania konstrukcyjne niskiej rośliny poduszkowej. Szczegóły zawierają karty obu gatunków. [Mauseth 1999]