Geofit z odtwarzanym pędem
System podziemny obejmuje zgrubiałe korzenie i osie pędowe. Widoczne nad ziemią człony są niewielką częścią organizmu. Mogą zasychać lub odpadać, a żywa część podziemna wytwarza następne przyrosty. Taki układ rozdziela wieloletni magazyn zasobów od krótkotrwałej powierzchni asymilacyjnej. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Gatunki różnią się kulistymi, gruszkowatymi lub walcowatymi członami, brodawkowaniem powierzchni, owłosieniem areoli i kształtem cierni centralnych. U części kwiat zamyka wzrost osi, rozwijając się na jej szczycie. U P. neuquensis i P. reticulatus kwiaty zajmują położenie boczne. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]
Kwiat i skrzydlate nasiono
Zalążnia i część kwiatu są zagłębione w tkankach pędu. Owoc otwiera się przez oddzielenie wieczka, odsłaniając nasiona. Otaczająca je tkanka sznureczka zalążka rozrasta się w płaskie skrzydełko. Jest to cecha wyróżniająca rodzaj wśród opuncjowych i związana z transportem nasion przez wiatr. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Rozwój pylników u czterech gatunków obejmuje powstanie tetrad mikrospor i wydzielenie pojedynczych ziaren pyłku. Dojrzały pyłek ma liczne pory na całej powierzchni. W chwili uwalniania zawiera komórkę wegetatywną i generatywną. Zmienność kształtu i ściany pyłku dostarcza kolejnych cech porównawczych. [Gotelli i wsp. 2009]
Różnicowanie w suchych krajobrazach
Analiza z 2021 roku objęła dziesięć znanych wówczas gatunków i trzy regiony chloroplastowego DNA. Potwierdziła wspólne pochodzenie rodzaju, z dwiema głównymi liniami. Jedna obejmowała między innymi P. tuberosus, P. fischeri i P. reticulatus. Druga łączyła P. neuquensis, P. araucanus i P. hickenii. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Wykorzystany model datowania oszacował początek różnicowania współczesnych linii na około 7,69 mln lat temu, z 95-procentowym przedziałem najwyższej gęstości prawdopodobieństwa 4,29–10,22 mln lat. Autorzy wiązali ten przebieg z rozwojem suchych środowisk Monte i Patagonii. Wynik zależy od danych chloroplastowych oraz przyjętej kalibracji. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Rozmnażanie i gospodarka zasobami
Człony mogą ukorzeniać się po oddzieleniu i częściowym umieszczeniu w podłożu. Rozmnażanie wegetatywne umożliwia zachowanie danego klonu, natomiast wysiew wprowadza etap szczególnie zależny od temperatury i wilgotności. Dla P. tuberosus zbadano te zależności doświadczalnie, łącznie ze wzrostem młodych siewek. [Las Peñas i Bernardello 2021] [Kin i wsp. 2015]
W doświadczeniu niedobór wody silnie ograniczał wydłużanie pędu i przyrost masy siewek. Zachowana żywotność części roślin przy długim przesuszeniu wiązała się z małym tempem wzrostu. Dlatego fizjologia spoczynku i przetrwania oraz warunki aktywnego wzrostu są osobnymi etapami uprawy. Szczegóły i warunki podano w karcie P. tuberosus. [Kin i wsp. 2015]