Budowa członów
Człony mają jasnobrunatną, brodawkowaną powierzchnię i areole bez silnej wełny. Ciernie centralne są spłaszczone, z zakresem 10–30 mm podanym w porównaniu gatunków. Kwiaty zajmują położenie szczytowe. Zgrubiała część podziemna odpowiada geofitycznej budowie rodzaju. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]
W mikroskopowym badaniu powierzchni kutykula miała słabe, nieregularne prążkowanie. Pomiędzy opisanymi gatunkami różniły się częstość aparatów szparkowych i ukształtowanie papilli. Obserwacje pochodziły z preparatów świeżego oraz utrwalonego materiału, co ma znaczenie przy ocenie wosków na powierzchni. [Faigón i wsp. 2011]
Stanowiska i chromosomy
Materiał do badania z 2021 roku obejmował okazy z Mendozy i Neuquén. Gatunek opisano jako związany z południową częścią Monte. W analizie DNA stanowił wcześnie oddzielającą się linię grupy, w której znalazły się także P. reticulatus, P. valentini i P. tuberosus. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Policzoną liczbę chromosomów zapisano jako około 2n = 110. Odpowiada to w przybliżeniu dziesięciu podstawowym zestawom przy x = 11. Przybliżenie jest częścią wyniku źródłowego, dlatego nie zamieniono go na ścisłą liczbę dla wszystkich roślin tego gatunku. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 1]