Pterocactus hickenii

Wygląd członów

Powierzchnia członów jest szarobrunatna i brodawkowana, a areole nie mają silnego wełnistego owłosienia. Ciernie centralne są cylindryczne i mają około 10–20 mm w porównaniu morfologicznym. Kwiat zajmuje położenie szczytowe. Podziemny system utrzymuje roślinę pomiędzy kolejnymi okresami rozwoju części nadziemnej. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]

W skórce występują proste papille z wyraźnie prążkowanymi podstawami. Kutykula pomiędzy nimi jest stosunkowo gładka. Wewnętrzna budowa pylnika odpowiada układowi opisanemu także u trzech innych pterokaktusów, a dojrzały pyłek jest dwukomórkowy i wieloporowy. [Faigón i wsp. 2011] [Gotelli i wsp. 2009]

Południowy zasięg i genom

Gatunek występuje w Argentynie i Chile. W analizie chloroplastowej z 2021 roku znalazł się z P. araucanus w jednej z głównych linii rodzaju, przy wcześniejszym oddzieleniu P. neuquensis. Ta grupa ma silne powiązanie z południowymi obszarami różnicowania pterokaktusów. [Las Peñas i Bernardello 2021]

Bezpośrednio policzono 2n = 154. Przy x = 11 oznacza to poziom czternastokrotny. Pomiar zawartości DNA wyniósł 16,68 pg dla poziomu 2C. Oba parametry dotyczą konkretnego materiału cytogenetycznego. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 1]

Pyłek o licznych porach

W porównaniu z P. araucanus, P. australis i P. valentini pyłek P. hickenii miał największą liczbę porów. Zewnętrzna ściana tworzy drobno perforowaną powierzchnię z kolcami. Cechy pyłku uzupełniają zewnętrzny opis gatunku, ale badanie nie wyznaczało na ich podstawie praktycznej skuteczności zapylania. [Gotelli i wsp. 2009]