Pterocactus

Niski geofit o szarobrunatnych, kulistych lub gruszkowatych członach. W badaniach DNA należy do południowej linii rodzaju z Pterocactus neuquensis i Pterocactus hickenii. Jego mikroskopowe papille są wygięte.

Południowy geofit o kulistych do gruszkowatych członach i spłaszczonych cierniach. Historia jego rozpoznania łączy się z francuską wyprawą obserwującą przejście Wenus w 1882 roku, a dzisiejsze badania ujawniają zróżnicowanie chloroplastowego DNA.

Gatunek o walcowatych członach i stosunkowo długich, płaskich cierniach centralnych. W analizie chloroplastowej oddzielał się wcześnie w linii obejmującej Pterocactus tuberosus i kilka innych przedstawicieli rodzaju.

R.Kiesling, E.Sarnes & N.Sarnes

Gatunek z argentyńskiego San Juan o walcowatych członach, wełnistych areolach i krótkich cierniach centralnych. Jego kutykula wykazuje wyraźne, regularne prążkowanie, widoczne w mikroskopii elektronowej.

Południowy gatunek Argentyny i Chile, z kulistymi do gruszkowatych członów i wyraźnie odstającymi cierniami. W badanym materiale stwierdzono 154 chromosomy, co odpowiada czternastu podstawowym zestawom.

Gatunek endemiczny dla San Juan, z walcowatymi członami i wełnistymi areolami. W badaniach powierzchni pędu opisano wygięte papille, a ilość DNA odpowiadała niskiemu poziomowi ploidii w porównaniu z niektórymi krewnymi.

Gatunek z Neuquén, wyróżniający się bocznym położeniem kwiatów. Jego kuliste lub gruszkowate człony mają krótkie ciernie, a w badanym materiale liczba chromosomów wynosiła 99.

Gatunek Mendozy i San Juan, z brodawkowanymi członami, wełnistymi areolami i bocznymi kwiatami. W analizie chloroplastowej należy do innej głównej linii niż również bocznie kwitnący Pterocactus neuquensis.

Geofit z szerokiego pasa Argentyny, o cienkich walcowatych członach i zgrubiałej części podziemnej. Jego skrzydlate nasiona kiełkują w ciepłych, dobrze uwodnionych warunkach, podczas gdy rozwinięte siewki mogą przechodzić okresy znacznego ograniczenia wzrostu.

Gatunek o walcowatych członach i szczytowych kwiatach, związany z południową częścią Monte. W pracy o pyłku z 2009 roku jego nazwę zapisano jako Pterocactus valentinii. Aktualne nazewnictwo przyjmuje końcówkę valentini.