Budowa i położenie kwiatu
Człony są kuliste lub odwrotnie gruszkowate i brunatnofioletowe. Między brodawkami wyróżniają się areole z wełnistym owłosieniem. Cylindryczne ciernie centralne mają w porównaniu gatunkowym około 2–5 mm. Kwiat zajmuje położenie boczne. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]
Boczne kwitnienie występuje także u P. neuquensis, lecz analiza DNA nie umieściła tych gatunków w jednej wyłącznej grupie. P. reticulatus należał do linii obejmującej P. fischeri, P. valentini i P. tuberosus. Cechę kwiatu interpretuje się więc wraz z pozostałymi cechami i historią rodzaju. [Las Peñas i Bernardello 2021]
Powierzchnia w mikroskopie
Na skórce występują proste papille. Ich podstawy są wyraźnie prążkowane, a końce gładkie. Kutykula pomiędzy nimi ma stosunkowo gładką powierzchnię. Preparaty ujawniały także aparaty szparkowe z komórkami towarzyszącymi typowymi dla badanego zespołu pterokaktusów. [Faigón i wsp. 2011]
Stanowiska dokumentacyjne
Badane okazy pochodziły z Mendozy i San Juan. W tabeli cytogenetycznej z 2021 roku dla P. reticulatus nie podano liczby chromosomów ani wielkości genomu. Jego miejsce w porównaniu wynikało z danych chloroplastowych i morfologicznych. [Las Peñas i Bernardello 2021]