Pterocactus araucanus

Pokrój i powierzchnia pędu

Człony mają brodawkowaną powierzchnię, a areole są pozbawione silnego wełnistego owłosienia. Ciernie centralne w zestawieniu morfologicznym są cylindryczne i mają około 3 mm. Kwiaty powstają na szczycie członu, którego dolna część jest związana z wieloletnim systemem podziemnym. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]

Badanie skórki wykazało wygięte papille, czyli drobne uwypuklenia pojedynczych komórek. Ich podstawy mają wyraźne prążki, podczas gdy wierzchołki są gładkie. Zwykła kutykula pomiędzy nimi wykazuje słabe i nieregularne prążkowanie. Odrębność skali tych cech pozwala oddzielić je od makroskopowych brodawek całego członu. [Faigón i wsp. 2011]

Materiał patagoński i pokrewieństwo

W analizie z 2021 roku uwzględniono między innymi okazy z Chubut. Gatunek zaliczono do przedstawicieli południowych środowisk Monte i Patagonii. W drzewie chloroplastowym łączył się z P. hickenii, przy wcześniejszym oddzieleniu linii P. neuquensis. [Las Peñas i Bernardello 2021]

Zawartość DNA posłużyła do oszacowania poziomu odpowiadającego 2n = 132, czyli dwunastu zestawom podstawowym. W tej pracy nie był to bezpośredni wynik policzenia chromosomów P. araucanus. Odróżnienie pomiaru ilości DNA od liczenia chromosomów zachowuje właściwą precyzję rekordu. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 1]

Rozwój pyłku

W pylnikach obserwowano tetrady mikrospor i dwukomórkowy pyłek uwalniany w dojrzałości. Jego powierzchnia ma pory rozmieszczone dookoła ziarna i drobne kolce na zewnętrznej warstwie ściany. Badanie porównawcze obejmowało również P. australis, P. hickenii i P. valentini. [Gotelli i wsp. 2009]