Pterocactus valentini

Budowa i stanowiska

Człony są jasnobrunatne, walcowate i brodawkowane. Areole nie mają silnego wełnistego owłosienia. Ciernie centralne są cylindryczne i mają około 4–5 mm w zestawieniu gatunkowym. Kwiat rozwija się na końcu członu. [Las Peñas i Bernardello 2021, tabela 2]

W badaniu z 2021 roku uwzględniono materiał z Río Negro. Gatunek zaliczono do południowych przedstawicieli Monte. W analizie chloroplastowej należał do grupy obejmującej także P. reticulatus i P. tuberosus. [Las Peñas i Bernardello 2021]

Kształt pyłku

Gotelli i współautorzy opisali rozwój pylnika i ziarna pyłku pod nazwą Pterocactus valentinii (obecnie Pterocactus valentini). W zestawieniu czterech gatunków pyłek tej rośliny był bardziej spłaszczony niż niemal kuliste ziarna pozostałych, a jego ściana zewnętrzna była grubsza. [Gotelli i wsp. 2009] [2-WWW]

Dojrzałe ziarno miało liczne pory i drobne kolce na perforowanej powierzchni ściany. W chwili uwalniania zawierało komórkę wegetatywną i generatywną. Autorzy nie obserwowali podziału tej drugiej przed uwolnieniem, wiążąc kolejny etap z rozwojem łagiewki pyłkowej. [Gotelli i wsp. 2009]

Zakres obserwacji skórki

W pracy porównującej skórkę pterokaktusów tylko jeden okaz tego gatunku był dostępny do oceny. Nie wykazywał papilli i został wyłączony z głównego zestawienia. Autorzy rozważali związek tej cechy ze stadium rozwoju. Pojedyncza obserwacja pozostaje węższa od diagnozy całego gatunku. [Faigón i wsp. 2011]